"Bleeeessuð Sóla," sagði Berglind íslenskukennari, íbyggin á svip, þegar við mættumst við kaffivélina í gærmorgun.
"Blessuð," sagði Jólrún litla, blíð á manninn eins og hennar var von og vísa.
"Hvað seeeeegirðu?" spurði íslenskufrömuðurinn þá, um leið og augabrýrnar skoppuðu yfir hlæjandi augunum eins og tælenskar gúmmíendur í brimróti Atlantshafsins...
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Til þess að gera langa sögu stutta, þá var Berglind í hæsta máta undarleg í allri sinni framgöngu; áköf, sigurviss og forvitin.
"Hvað er að þér fyrir að grenja út hátt?" sagði Zólan og þorði ekki að nota slanguryrði fyrir framan fornbókmenntasérfræðinginn.
"Úhúhúúú...eitthvað leyndó í gangi hjá þér?? Úhúhúhúúú..."  Þetta úhúhúhú smaug ofan í hálsmálið og rúllaði niður bakrennuna eins og gaddfreðinn pökkur.
"Éttu stuttbuxurnar mínar!" frussaði ég út úr mér, svo að nokkrir fínlegir munnvatnsdropar gáruðu drapplitað yfirborð ylvolga vökvans í kámuga kaffibollanum.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Jólrún er ekki þekkt fyrir að gera langa sögu stutta en þar sem ég hef ekki allt kvöldið þá kemur örstutta útgáfan hér:
Berglind sem sagt kom því loks út úr sér að hún var nokkuð viss um að ég væri ÓLÉTT! Ég fullvissaði hana um að svo væri ekki, en hún sagðist hafa sannfærst um það þegar hún las bloggið mitt um daginn. Það var tvennt sem "kom henni á sporið":
a)  Ég var að fara að gera eitthvað leyndó á laugardagskvöldið (einmitt það sem óléttar konur gera reglulega á laugardagskvöldum - innskot höfundar).
b) Ég minntist á að ég hefði vaknað klukkan sex á sunnudagsmorgni (hmmm...já það bendir sterklega til þess að konan sé þunguð - innskot höfundar).
Það sem Berglind hin ofurkurteisa hugsaði en vildi ekki segja var hins vegar að Sóla litla hefur aðeins bætt á sig! Hin rökin bara ganga alls ekki.

Í dag tók nú steininn alveg út þegar ég fékk tölvupóst frá ástkærri mágkonu minni undir yfirskriftinni GOTCHA! Ég leyfi mér hér með að birta þetta bréf, í hennar óþökk, en þar sem ég er ekki búin að svara henni enn er það bara gert í þessu bloggi. Hér er bréfið:

Morguninn rann upp bjartur og fagur. Dööhöhö...ekki alveg. Hefði getað byrjað þannig ef við byggjum í Kaliforníu. Morguninn rann upp þungur en fagur. Veðrið var reyndar alveg ágætt miðað við rokið og rigninguna undanfarið. Sólrún var spennt...já...svo spennt að hún vaknaði klukkan sex á sunnudagsmorgni og gat ekki sofnað aftur. Reyndar var það út af öðru sem ég greini kannski frá síðar. En samt sem áður lá spennan í loftinu: Hjörtur var að fara að taka þátt í sínu fyrsta almenningshlaupi!

"If you can't do, teach" segir máltækið og halta hænan lagði sig alla fram við að leggja Hirti lífsreglurnar fyrir hlaupið. Markmið þjálfarans var að Hjörtur hlypi 10 kílómetrana á undir 50 mínútum, en markmið keppandans var ekkert endilega eins háleitt; bara að skælast þetta og hafa gaman af. Hjörtur hafði sýnt á æfingum að hann væri til alls líklegur þannig að hjarta þjálfarans tók aukaslög af tómum metnaði fyrir viðfangsefninu.

Fjölskyldan var drifin með í Hjartadagshlaupið:

Enginn fór þó til þess að hlaupa nema hetja dagsins: Hjörtur Eiríksson (þessi bráðhuggulegi lengst til hægri).

Fyrsta manneskjan sem við hittum á staðnum var engin önnur en yndislega vinkonan og samstarfskonan Guðrún Guðjónsdóttir íslenskukennari og Mýrarbóndi:

Guðrún er, líkt og Hjörtur, nýlega forfallinn hlaupasjúklingur, og því kom ekki annað til greina að taka mynd af nýju fíklunum í hópnum. Ég hitti líka marga gamla fíkla sem vorkenndu mér fyrir að hafa verið edrú svona lengi. Ég hlakka til þess að komast á endorfínfyllerí með þeim á ný!

Skotið reið af við rásmarkið og Hjörtur minn, hetjan mín, var einn af hlaupurunum. Ó, hve sál mín, lungu og þind voru uppblásin af stolti. Hann hljóp fram hjá linsu myndavélarinnar, svo þokkafullur, svo einbeittur:


Þolinmóðar biðum við stúlkurnar eftir að hlauparar kláruðu fyrri hringinn:

Við veifuðum og hvöttum áfram þá fjölmörgu hlaupara sem við þekktum. Eftir fyrsta hring var ljóst að Hjörtur væri ekki alveg á áætlun svo að þjálfarinn breytti um markmið og fór yfir í plan B: Klára á 50+. Þetta var erfið leið, farið að bæta í vindinn og fæstir virtust vera þarna með því hugarfari að bæta sinn besta tíma. Guðrún Guðjóns var þó óvenju hröð að sjá, sérstaklega í ljósi þess að hún hafði tekið hraða 20 kílómetra æfingu daginn áður. "Vonandi endist þetta hjá stúlkunni," hugsaði þjálfarinn, enda alltaf með mikinn metnað fyrir hönd Borgarholtsskóla.

Eva Glenna kom í mark á fljúgandi fínum tíma, tæplega 43 mínútum, sem er einmit tíminn sem hún ætlaði að taka í þessu hlaupi. Hún varð önnur konan í hlaupinu og alveg helsátt með það.

Hún hafði líka verið á langri æfingu í gær og var meira að segja hálf lasin þá

Vala vigtunarklúbbsglenna var líka þarna og sýndi ofurtakta þegar hún tók fram úr Sigrúnu með glæsilegum endaspretti:

54 kíló af vöðvum, takk fyrir!

Sigrún glenna var sko ekki langt undan og enn einu sinni náði hún því að vera ákaflega fótógenísk á hlaupum:

Ekkert rækjusalat hér, takk.

Þarna var fólk að skila sér inn á 47 mínútum eða svo en ekkert bólaði á Hirti. Það skipti ekki öllu máli þar sem plan B var orðið fastmótað og ekki séns að víkja frá því. Hins vegar var næsta kona á svæðinu engin önnur en snillingurinn hún Guðrún Guðjóns sem hreinlega hljóp í gegnum 50 mínútna múrinn og mölbraut hann! 49:30! Nýtt met hjá kellu!! Erfið leið, 20 kílómetra æfing í gær, engin sérstök plön...bara dagsformið og ný hlaupahetja fædd!!

Það geislar alveg af henni á þessari mynd, enda er hún við það að lenda og horfir bara á þessa fallegu tölu á skjánum: 49!

Guðrún var ekki sú eina sem hélt uppi heiðri Borgarholtsskóla þennan dag, því að sjálfur Kristján enskukennari tók gífurlegan endasprett, svo hraðan að hann festist varla á filmuna:

Bráðskemmtileg mynd sem mætti alveg stækka og ramma inn

Nokkrum sekúndum síðar kom Jóhanna Eiríks vigtunarklúbbsglenna á ljóshraða í markið:

Zzzzzzzzzzzzzzzúmmmm!

Á þessum tímapunkti var myndavélin að verða batteríslaus og enn var minn maður að berjast við brekkur og vind. Engar vindmyllur fann hann þó á leiðinni. Kemur hann svo ekki á glæsilegum endaspretti, tígulegur sem aldrei fyrr:

Usain Bolt hvað?

Hetjan mín kom í mark á 54 mínútum, sem við vorum bæði bara ósköp sátt með. Það er stutt í að drengurinn fari undir 50 mínúturnar og hver veit nema að það gerist í Powerade? Ekki bestu brautirnar sem hann velur kannski og því spái ég því að hann geti helst náð þessum árangri í Gamlárshlaupinu. Kannski hleyp ég bara með honum?

Ég var stolt af mínu fólki í dag. Mér fannst því upplagt að taka mynd af nokkrum hetjum í lokin:

Guðrún, Hjörtur og Kristján, Hjartadagshetjur með Hjartadagsteppi.

Eigum við ekki bara að kalla þetta fyrsta hlaup Hjartar HjartaRdagshlaupið?

Zola Ztolzenfrauen

Ég er glöð og ég er góð, Hjörtur er kominn heim! Já, kallinn kom heim frá Ameríku í morgun eftir vikudvöl í bransanum. Mér skilst að hann hafi bara gert góðan túr, enda seigur að selja fisk, the goode ole fishmonger. Ég var líka búin að panta slatta af fötum og bókum, til gjafa, kennslu og einkanota, og notaði tímann til þess að sortera allt dóitð sem hann kom með á meðan Hjörtur svaf...og sefur reyndar enn.

Okkur Síams var boðið í leikhús í gær, ásamt Sigurborgu þýskukennara. Elsa G. Björnsdóttir, nemandi okkar, er að leika í alveg frábærri sýningu í Kúlunni í Þjóðleikhúsinu sem fjallar um samskipti heyrnarlausrar dóttur og heyrandi móður. Þetta var í einu orði sagt alveg mögnuð sýning (OK, þetta voru fleiri en eitt orð)! Leikurinn var frábær (Elsa best að öðrum ólöstuðum) og leikritið bæði fyndið og mjög átakanlegt. Stálmúsin sem sat við hliðina á mér snökti og jafnvel fleiri í salnum. Sérstaklega hlýtur þetta að vera átakanlegt fyrir áhorfendur sem upplifðu þá hluti sem fjallað var um í sýningunni. Mæli með þessu!

Helgin er ekkert sérlega plönuð en ég er þó að fara til Róberts sjúkraþjálfara á eftir (var hjá Rúnari í gær) þannig að hó...dómurinn heldur áfram. Svo er reyndar eitthvað spennandi að gerast í kvöld sem ég má ekki segja frá...en jámm...life is good.

Góða helgi!

Sóla glaða

Sigrún Björk fór eitthvað að góla í nótt þannig að ég staulaðist fram úr til þess að biðja hana vinsamlegast um að trufla ekki örþreyttu kennslukonuna. Ég fann einhvern sting í hásininni um leið og ég steig fram úr en spáði ekki frekar í það fyrr en eftir að ég var búin að bjóða Sigrúnu mjög góða nótt (tók 22 sekúndur). Af gömlum vana nuddaði ég hásinina í myrkrinu en fann þá að hún var blaut og klístruð. Gamla konan kveikti ljósið og þá bara fossblæddi úr fætinum! Döööö...hvað var eiginlega í gangi? Ég náttúrulega nennti ekki að spá í þetta og þurrkaði blóðið og rotaðist um leið og ég lagðist á koddann. Svo fór ég að skoða þetta betur í dag og fann bara eitthvað smá gat, eins og einhver saumur hafi rifnað. Þetta eiga samt að vera saumar sem eyðast sjálfkrafa og ég hélt að sárið ætti að vera orðið löngu skothelt. I dunno...frekar furðulegt allt saman.

Af Höllu hásin er sem sagt að frétta að tvo daga í röð í þessari viku var hún ekkert sérlega hölt. Þá prófaði eigandi hennar að hjóla í korter og þá varð Halla hásin jafn hölt og áður.

Síðustu fréttir herma að Halla hásin sé byrjuð á túr.

Sóla hásinablæðari

Í dag, 24. september 2008, eru 6 ár síðan mamma fór á betri stað...ef maður trúir á líf eftir dauðann, sem ég kýs að gera (svona þegar það hentar mér). Á þessum degi var tregi í gangi fyrstu árin en tíminn læknar öll sár og þó að maður staldri alltaf við þessa dagsetningu brosi ég bara í dag og minnist mömmu með hlýju í hjarta. Henni til heiðurs (og vonandi til mikillar gleði) ákvað ég að skanna inn mynd af henni sem var máluð á Spáni forðum daga. Hún var alltaf ánægð með þessa mynd enda lítið farið ofan í dýpstu hrukkur og þess háttar leiðindi. Málverk geta virkað sem ágætis "photoshop" og því er ég næsta ákveðin í að fá einhvern snilling til þess að mála mig þegar fram líða stundir, þó að það sé ekki nema einhver götumálari í útlöndum. En hér er myndin af mömmu:

Þessi fínu gleraugu voru í miklu uppáhaldi.

Það er alveg á tæru að mamma hvílir í friði.

Sóla mömmustelpa

Ég ætlaði að ganga frá umsókn um námslaun hjá Verkefna- og námstyrkjasjóði FG og SÍ áðan. Það reyndist vera meiri höfuðverkur en ég átti von á og ekki klára ég umsóknina í kvöld. Það var auðvitað ekkert mál að fylla út persónuupplýsingar en umsókninni þarf svo að fylgja greinargerð um væntanlegt nám, einingafjölda og með hvaða hætti það nýtist viðkomandi (sem er ég) í starfi. Þarna vandast málið.

"Er Jólrún að fara í nám?" heyri ég ykkur spyrja og svarið er eiginlega "neeeeei... eeeen...." og svo framvegis. Málið er að ég hef ekki fundið fyrir neinni sérstakri löngun til þess að fara í nám, jafnvel þó að það sé bullandi trendý um þessar mundir (ég sem er einmitt þekkt fyrir að vera trendsetter!). Ég kláraði þessi sex ár í háskóla á einu bretti þegar ég var varla komin af barnsaldri og sú menntun dugar mér ágætlega í minni vinnu, alla vega launalega séð. Ekki það að ég sé með dúndrandi góð laun, en ef ég bæti næstu gráðu við, sem er víst doktorinn (ca. 3 ár í háskóla), þá hækka ég um einn launaflokk. Já, þið heyrðuð rétt: EINN launaflokk. Það sér hver heilvita maður að það er lítið vit fyrir manneskju sem er ánægð í sínu starfi að eyða löngum tíma og fjármunum í doktorsgráðu bara fyrir auka fimm þúsund kall á mánuði.

Það sem ég væri hins vegar til í að gera væri að búa eitt ár erlendis, helst í enskumælandi landi, og stúdera eitthvað skemmtilegt sem gerði mig að betri kennara en ég er í dag. Ekki það að ég sé ekki alveg ágætis kennari (og hógvær!) en lengi má gott bæta, ójá. Veturinn 96-97 í London var fín reynsla og fullnægði útrásarþörfinni ágætlega. Þá var ég laus og liðug en nú er ég hlekkjuð við hann Hjört minn og allan barnaskarann...ó mig auma! Sem er reyndar ástæðan fyrir því að ég væri til í að búa aftur í útlöndum einhvern tímann. Mig langar nefnilega svo mikið til þess að dætur mínar verði að einhverju leyti tvítyngdar; helst með enskuna sem sitt annað mál. Ég held að ársdvöl erlendis gæti gert þeim mjög gott og verið mikilvæg undirstaða fyrir lífið. Ég fór fyrst að hugsa um þetta þegar ég var ólétt að Björgu og þetta hefur verið vistað í vinstra heilahvel nokkuð lengi.

Ég er búin að vera týnd í frumskógi bandarískra háskóla nú í kvöld og nánast búin að gefast upp. Mér finnst eins og það sé bara hægt að velja á milli mastersnáms og doktorsnáms (búin með það fyrra, það seinna ekki praktískt) og svo eru skólagjöldin alveg óheyrilega há! Ég væri til í að fara í einhverja spennandi kúrsa um nýjungar í ESL (English as a Second Language), án þess endilega að klára einhverja gráðu. Ég vil fara til þess að mennta sjálfa mig og fjölskylduna í leiðinni og jafnframt njóta þess að lifa og starfa í því málumhverfi sem ég er að kenna dagsdaglega. Hjörtur er til í að fylgja mér um allan heim en mér heyrist hann vera spenntastur fyrir spænskumælandi landi, enda situr hann á kvöldin og lærir spænska málfræði eða flettir "flashcards" með spennandi spænskum orðum sem ég hef ekki hundsvit á.

Mér skilst að vísu að það sé engin von fyrir mig að fá námsleyfi á næstunni. Yfirleitt þarf að hafa a.m.k. 20 ára kennslureynslu eða vera komin með háan lífaldur. Ég hef hvorugt sem er ágætt, því að ég er sko ekki aaaaaalveg tilbúin að yfirgefa stórfjölskylduna og landið. En eitthvað þarf ég að setja á þessa blessuðu umsókn. Allar hugmyndir væru vel þegnar.

Að öðru. Ég startaði liðnum "lag vikunnar" fyrir 2 vikum og er ekkert búin að gera meira með það síðan, ekkert frekar en mynd vikunnar sem birtist örsjaldan hér á blogginu. Eigum við ekki bara að henda inn laginu "Feel" með Robbie Williams? Textinn í því var eins og talaður út úr mínu hjarta á því tímabili þegar það var vinsælt. Þá var ég frekar tilfinningalega dofin eftir áfall, gamla kennslukonan, og var alveg til í að fara að þiðna og finna blóðið þjóta um æðarnar á ný. Þetta var náttúrulega áður en ég hitti Hjört og allir vita hvað ég er hamingjusöm í dag.
http://www.youtube.com/watch?v=ou7xyYziU-E

All's well that ends well!

Sóla Williams

Jæja...einhver smá myglusveppur í mér ennþá en ég held að þetta verði ekkert alvarlegra en það. Vona samt að Bernd og Ásta fari ekki að reyna að týna mig og greina mig og setja mig í sveppasafnið. Þau eru eins og berserkir að safna sveppum út um allar trissur, gömlu kúalubbarnir.

Við Sigrún bökuðum jólaköku í dag, svona af því að ég nennti ekki út í rigninguna. Hún var bara ágæt.

Vá, hvað ég hef ekkert að segja.

Best ég tékki á ísskápnum fyrir svefninn. Kannski ég finni einhverja sveppi þar?

Sóla sveppur


Bernd með algjöran svepp í fanginu

Dálítið undarlegur sunnudagur þar sem einu fjölskyldumeðlimirnir sem voru á svæðinu voru ég og litla dýrið, ungfrú Sigrún Björk. Hjörtur er úti í hinni stóru Ameríku að selja upp...eða fisk og kemur ekki fyrr en á laugardaginn næsta, en Björg Steinunn er hjá pabba sínum og lofar að koma á morgun og verma ból Hjartar annað kvöld. Við mæðgurnar erum búnar að vera hálf lufsulegar í dag, með þungan haus og hálsbólgu, en samt ekkert veikar þannig séð. Litli rófurassinn þurfti endilega að vekja mömmu sína klukkan átta þannig að eftir hafragrautinn ákvað ég að drífa hana í Árbæjarlaugina. Þó að hjólreiðar séu ekki að fara vel með hásinina valdi ég frekar þann kostinn að hjóla en að ganga því að göngutúrinn frá pabba og til baka í gærkvöld olli því að ég var venju fremur hölt í morgun. Nei, bíllinn minn er ekki bilaður. Hann er bara uppi í Spöng að hvíla sig um helgina. Eins og veðrið hefur verið undanfarið skiptust á skin og skúrir alla leiðina og við vorum nokkuð rakar þegar við mættum á staðinn. Fötin voru þó orðin þurr þegar við fórum heim aftur, en blotnuðu reyndar heilmikið á leiðinni. Svo var bara borðað og blundað og á meðan fór gamla konan yfir slatta af verkefnum. Seinni partinn var svo rölt út í Bónus með barnavagninn og keypt inn fyrir miðvikudagskvöldverðarboðið. Já, þetta var svolítið langt orð þarna. Miðvikudagsfjölskyldukvöldverðarboðið er enn lengra.

Ég skutlaði stúlkunni óvenju snemma í háttinn svo ég gæti horft á þáttinn "Svartir Englar" í ró og næði áður en ég færi aftur í verkefnayfirferð. Fyrstu þrír þættirnir eru byggðir á bókinni "Skítadjobb" eftir Ævar Örn Jósepsson, sem er eiginlega uppáhalds krimmahöfundurinn minn. Ég er einmitt búin að lesa þessa bók og dáðist mikið að því hvað drengurinn hefur lipran stíl og hvað samtölin eru fullkomlega eðlileg. Mér fannst þetta bara koma ágætlega út í sjónvarpi. Að vísu var pínulítið erfitt að venjast henni þarna stelpu sem var ALLTAF í Stundinni okkar (Sólveigu Arnarssdóttur?) en svo bara vandist það og hún er orðin lögreglukona í mínum huga. Það var líka gaman að sjá myndskeið frá húsi sem er rétt við Starhólmann (þar sem Ásta á heima) og svo Kjarrhólmablokkina því að ég sá þegar verið var að taka það í sumar. Þeir klipptu mig samt út. Passaði kannski ekkert inn í að hafa halta kennslukonu þarna, æpandi og veifandi.

Þá er bara að vona að maður vakni minna haltur í fyrramálið. Björn bóndi er dauður fyrir lifandis löngu þannig að það þýðir ekkert að gráta hann. Ég verð farin að hlaupa fyrir jól. Jólin 2034.

Kiss kiss

Zola Budd

Nú er ég alveg tóm. Meira en vanalega tóm, sko. Svona fara endurmenntunarnámskeið með mann. Heilinn er alveg troðfullur og þegar ég þarf að taka við nýju efni "deleta" ég því sem fyrir er. Við Ásta og fullt, fullt af öðrum tungumálakennurum erum í endurmenntun í vetur og fáum meira að segja borgað fyrir það! Vorum á námskeiði í MS (ekki Mjólkursamsölunni) í gær og í dag og líkaði ansi vel. Margar kaffipásur og mikið af vínarbrauði og súkkulaðikökum. Who could ask for more?

Ég fór í sund í Grafarvogslaug í gærmorgun. Skriðsund er ekki fyrir mig. Sumir þekkja kannski lagið "Don't let me down" en ég var einmitt með það á heilanum í þessari sundferð. Breytti textanum smá þannig að í hausnum hljómaði alltaf: "Don't let me drown."

Sem leiðir mig að "Singing Bee." Geggjaður þáttur! Ég hefði kannski komist í undanúrslitin, svona miðað við frammistöðuna heima í stofu. En það er svolítið annað að vera þar en uppi á sviði með Jónsa. Sem, by the way, var dúlla eins og alltaf.

Stikkorðakennt blogg, eh? Ég er aðeins að flýta mér - þyrfti að nota tímann til þess að fara yfir vefsíður sem nemendur voru að gera. Sigrún er að taka blundinn sinn núna og ekki vinn ég í kvöld þar sem pabbi er búinn að bjóða öllum afkomendum í kjötsúpu. Það verður örugglega fjör eins og alltaf þegar faðir minn er nálægt. Lýk þessu djúpa bloggi með myndum af "Óla afa" og stelpunum mínum frá síðasta miðvikudegi:


Njótið helgarinnar í botn!

Sóla endurmenntaða

Þá er leyndarmálið komið fram í dagsljósið: Formóðir mín hélt við Grænlending!

Eva frönskukennari kom alveg uppveðruð (og mjög veðruð yfirleitt) eftir vikudvöl á Grænlandi og sagði óðamála á fríslensku (íslensku með frönskum hreim): "Zóla! Nú veit ég! Zetta er ekki franskt blóð í þínum æðum! Zú ert Grænlendingur og dóttir þín líka! Ég zá fullt af börnum á Grænlandi sem voru alveg einz og hún, svona blönduð við hvíta menn en með skázett augu og há kinnbein. Zið eruð Grænlendingar, oui oui!"

Hún hefur ekki látið mig í friði með þetta síðan þannig að ég verð bara að trúa henni. Þetta skýrir kannski hvers vegna flest ungabörn sem fæðast inn í mína fjölskyldu í móðurættinni líta út eins og Asíubúar? Þið sáuð nú bara hana Sólrún Lovísu Þorbjarnardóttir á blogginu hér fyrir neðan, eh? Ég stefni því á að heimsækja föðurlandið áður en ég dey og finna ættingja mína.

Allt gott annars. Fór til nýja sjúkraþjálfarans í dag og líkaði vel. Hann er að gera svolítið aðra hluti en Róbert sem er bara jákvætt í þeim skilningi að annars sæi ég enga ástæðu til þess að skipta...um stundarsakir. Nú er bara að vona að nýja meðferðin beri einhvern árangur. Hmm..já..ég á reyndar að fara að synda skriðsund! Hann gæti alveg eins beðið mig um að setja poka yfir hausinn merktan "This bag is NOT a toy" og teipa vel fyrir. Ef fréttir berast af konu á fertugsaldri sem drukknaði í Laugardalslauginni og ekki er vitað hvernig slysið bar að höndum, þá er það inúitinn undirritaður sem á hlut að máli.

Hmmm...eins og allar hinar íslensku sauðkindurnar er ég búin að jerbúkka mig. Útkoman var svo dásamlega ömurleg að myndirnar fá bara að birtast örsmáar:

Ekki það að ég sé mikið skárri svona dagsdaglega, alls ekki!

Anyways, vissuð þið að Nigdlertok þýðir "cool" á grænlensku, tungumáli forfeðra minna?

Góðar stundir.

Zóla nigdlertok ezkimói

Lærði þetta skemmtilega orð af Ástu ofurmeiddu og plana að vista síðasta hluta orðsins varanlega í virka viðskeytaorðaforðann minn. Þegar ég var að væla yfir því að sjúkraþjálfarinn minn væri í fríi, en fyndist óviðeigandi að panta tíma hjá öðrum á meðan, tók Ásta mig hvorki á orðinu né á borðinu heldur dró upp gemsann og pantaði tíma hjá Rúnari sjúkraþjálfara. Eins og vanalega lét ég andlegt ofbeldið yfir mig ganga og samþykkti með semingi að mæta þangað á miðvikudaginn. Þegar ég hóf sorgarsönginn um tryggðarrof og framhjáhald sagði Ásta þessa gullnu setningu: "Bleeeeeessuð góða, ég er algjör sjúkraþjálfarahóra." Svo taldi hún upp allan þann fjölda sjúkraþjálfara og nálastungumanna sem hún hafði farið til í þeim göfuga tilgangi að öðlast eilíft líf og losna við beinhimnubólguna. Held hún hafi náð hvorugu svo hún er enn að leita. Ég er orðin þátttakandi í hórdómnum og vona bara að grasið sé iðagrænt þarna hinum megin.

Mjög skemmtilegt viðskeyti samt. Nemandi sem skiptir oft um framhaldsskóla gæti til dæmis kallað sig framhaldsskólahóru. Maður sem skiptir oft um bíla væri þá bílahóra. Eða bílahórkarl? Fleiri tillögur um frjálslega en jafnframt frumlega notkun þessa viðskeytis væru vel þegnar.

Sóla sjúkraþjálfarahó...jó!

Byrjum einfaldlega á hrósi dagsins: Hún Agga mín Glenna kláraði sex tíma hlaupið áðan, vann það auðvitað og hljóp eina 58 kílómetra og geri aðrir betur! Ég kíkti á hana eftir rúma fimm tíma og hún var nú bara ansi brött. Ég held að næsta skref hjá henni verði 100 kílómetra hlaup. Hún er bara byggð fyrir þetta stelpan, líkamlega jafnt sem andlega. Til hamingju!

Þetta hlaup er reyndar kallað Jónshlaup núna og aldrei þessu vant kannast ég við Jóninn. Sigrún og Ásta ofurglennur þekkja gjörsamlega alla á höfuðborgarsvæðinu og eru með svo svaðalegt tengslanet að þær fengju fimm þúsund undirskriftir á einum degi ef þeim dytti í hug að bjóða sig fram til forseta. Agga og ég erum hins vegar sveitalúðar og þekkjum bara fólkið í okkar sveit og svo örfáa til viðbótar. En Jóni þessum kynntist ég ágætlega þegar hann var með mér í kennslufræðinni. Ég kunni aldrei við að spyrja hann af hverju hann væri í hjólastól en stuttu eftir að ég kynntist honum vildi svo vel til að RÚV sýndi þátt um Jón. Þá kom í ljós að hann hafði verið rosalegur hlaupari sem ungur maður, en síðan lent í slysi í sveitinni sinni sem olli því að hann lamaðist. Hann lét samt ekkert stoppa sig og hélt áfram að vera bóndi í sinni sveit þar til hann vatt sínu kvæði í kross og fór að læra líffræði og svo kennslufræði. Eftir þetta bar ég helmingi meiri virðingu fyrir Jóni, sem nú er reyndar látinn. Gott framtak að hafa þetta hlaup í hans minningu.

Í gær var haustferð hjá starfsmönnum Borgó og við Síamstvíburarnir mættum auðvitað galvaskar. Gengið var um Þingholtin með leiðsögn hans hérna ööööö....Guðjóns Stefánssonar? Nah...man ekki alveg hvað hann heitir en hann skrifaði um sögu Reykjavíkur og margt fleira. Alveg ofboðslega frægur en tók ekki í höndina á mér og heilsaði mér. Ég sagði heldur ekki komdu sæll og blessaður...ég fór bara gjörsamlega í kút og síðar í hnút. Nei nei...þetta var ágætt. Við borðuðum svo á Geysi og sátum við hliðina á skemmtilegu fólki en eins og vanalega stungum við Ásta af þegar leikar stóðu hæst og misstum "því miður" af þynnkunni í morgunsárið. Ég hins vegar datt í 80s og jafnvel 90s nostalgíu á youtube þegar ég kom heim. Hjörtur var svo upptekinn við að hakka hreindýrakjöt að hann mátti ekkert vera að því að tala við mig þannig að ég fór bara að skoða Paul Young, George MIchael og fleiri kappa sem ég dýrkaði og dáði hér áður fyrr og geri eiginlega enn. Þá fékk ég þá flugu í höfuðið að vera með lag vikunnar, eins og ég er stundum með mynd vikunnar (á tveggja mánaða fresti reyndar) hér á síðunni. Þá er ég að tala um gömul uppáhaldslög sem höfðu sérstaka þýðingu í mínum huga.

Fyrsta lag vikunnar (eða mánaðarins eða ársfjórðungsins eða eitthvað) er "Praying for Time" með George Michael af plötunni "Listen Without Prejudice" sem að minn fyrsti kærasti gaf mér...stuttu áður en ég dömpaði honum. Þetta var á miklum umbrotatímum í lífi Jólrúnar, árið 1990 þegar ég flutti í höfuðborgina og byrjaði í Háskóla Íslands. Þá var ég ennþá ung og róttæk og þetta lag og textinn vöktu hjá mér ákveðna angurværð, jafnvel depurð, enda fjallar það að vissu leyti um að Guð sé meira segja búinn að gefast upp á okkur. Fann lagið með textanum á youtube þannig að ef einhver vill syngja með er það alveg velkomið. Því miður var "Símstöðin er opin" ekki til á youtube þannig að það er ekki að undra að enginn hafi tekið undir þar. Kannski ég og Lúlla smellum inn einni góðri upptöku síðar; hún á gítar og ég á gömlu, góðu melodicunni.

Ladies and gentlemen...Let me introduce: GEORGE MICHAEL and PRAYING FOR TIME:
http://www.youtube.com/watch?v=6b2ZXKX9NSY

Góðar stundir.

Sóla...without prejudice

Haldiði að Lúlla sys hafi ekki bara sent mér textann að mikilvægasta lagi barnæsku minnar? Allir að syngja með!!!!

Símstöðin er opin og línan lögð nú er.

Lögð frá himni niður yfir jörðu hér.

Aldrei lokast þessi undrastöðin kær,

aðeins nota trú og bæn og sambandið þú fær.

 

Kór:

Bænasíminn upp til himins hringja kann,

helgir lífsins straumar berast gegnum hann.

Faðir vor hann lagði fyrir börnin sín.

Flýt þér, hring í númer Guðs að frelsist sálin þín.

 

Ekkert kostar símatal, því allt er fullkomnað.

Áður Drottinn Jesús hefur séð um það.

Hann með krossins dauða greiddi gjaldið mitt.

Góði Jesús, lof og dýrð, ég prísa nafnið þitt.

 

Máske, kæri vinur, þú misstir símann þinn,

meðan synd og vantrú komst í hjartað inn.

Þá er ráðið eina: Iðrun sönn og góð.

Aftur nærðu sambandinu fyrir Jesú blóð.

 

Stórir menn í heiminum hindrað eigi fá,

himnasamband þess, er réttu trúna á.

Þrumur eða eldingar ei þau slíta bönd,

Er með Jesú náðarverki tengdi Drottins hönd.

LIFI FÍLADELFÍAN!!

Sóla mannaveiðari

Skrapp til Boga bækló áðan og átti við hann huggulegt hásinaspjall. Eins og komið hefur fram hefur hásinin aldrei verið verri, þ.e. ég má ekki hjóla rólega í 20 mínútur með nánast engu viðnámi án þess að vera hölt og bólgin morguninn eftir. Samkvæmt planinu hefði ég átt að geta byrjað að hlaupa núna um helgina en það verður saltað í bili því að Bogi stráði salti í sárið og þá kom tárið: Bíða í fjórar vikur í viðbót með að hlaupa.

Átti svo sem alveg von á þessu því að ég veit sjálf að ég er alls ekki tilbúin - dettur í rauninni ekki í hug að reyna að hlaupa. En Bogi vill endilega að ég haldi áfram að hjóla og fara á crosstrainerinn. Hann var bjartsýnn á að þetta myndi lagast og skrifaði bara upp á hinar frábæru Celebra töflur og bólgueyðandi krem. Svo vill hann endilega að ég fari til sjúkraþjálfara og það er einmitt það sem mig langar til þess að gera líka því að ég veit ekki hvort ég má gera "eccentrískar" æfingar í þessu ástandi eður ei. Var að spá í að panta tíma hjá Rúnari, hirðsjúkraþjálfara Laugaskokkara, en eitthvað segir mér að Róbert hljóti að vera að koma úr fríi núna. Bíð viku í viðbót - annars skipti ég.

Ég gæti velt mér endalaust upp úr því hvort það hafi verið óskynsamlegt að fara í þessa hásinaaðgerð. Ég gat alla vega hjólað af krafti og hlaupið smá fyrir aðgerð. Núna er ég bara algjör krypplingur. En ég ætla nú ekkert að láta þetta verða eitthvað "shoot me now" móment. Sjáum hvað setur.

Auðvitað getur maður ekki verið annað en hamingjusamur þegar lítil prinsessa er komin í heiminn. Ég var svo heppin að fá að halda á henni í dag og kyssa litlu, mjúku kinnarnar. Stelpan sver sig í móðurætt föður síns og er asískari í útliti en nokkuð annað barnabarn Kiddýjar Björns sem fæðst hefur í þennan heim:

Hún stal sem sagt titlinum af Björgu Steinunni sem var mikill Kínverji á fæðingardeildinni og móðrin fékk þó nokkrar spurningar um faðernið. Þó er það rétt hjá Bjössa að hakan er frá Ernu, rétt eins og hjá Óla Geir. Ég býst samt fastlega við því að Lilla verði orðin bláeygð og ljóshærð eftir nokkra mánuði, ef hún kippir í gamla kynið sitt.

Hér eru svo Bjössi bró og Erna hró, hamingjusöm með Sólrúnu Lovísu:

Falleg fjölskylda! Ólafur Geir stóri bróðir var því miður ekki viðlátinn þegar þessi mynd var tekin.

Það er nú bara ósköp gott að vera til.

Auntie Soula

Þær fréttir voru að berast að Erna fór í bráðakeisara og eignaðist hárprúða stelpu, heilar 14 merkur þrátt fyrir að hún liti dagsins ljós 3 vikum fyrir tímann. Erna fór líka í bráðakeisara með Ólaf Geir og var það út af meðgöngueitrun í bæði skiptin. Ég veit ekki betur en að þeim mæðgum heilsist vel og vil ég bara óska litlu fjölskyldunni innilega til hamingju með þessa frábæru viðbót.

Næstu árum verður svo eytt í að rífast um hverjum barnið líkist, en ég vona að ekki líði á löngu þar til ég get birt mynd af nýjustu viðbótinni (og kannski síðustu?) við fjölskylduna hér á síðunni.

Velkomin í heiminn Sólrún Lovísa Þorbjarnardóttir (smá óskhyggja)!

Sólrún föðursystir

PS Myndir komnar á síðuna hans Bjössa hér til hliðar.