Jahérnahérogdúddíbúddíbúllallalaaa...Kristrún Eir gerir það ekki endasleppt með nætursvefni án drykkjarstoppa.  Hún var sofnuð rúmlega eitt í gærkvöld og ég þurfti að vekja hana rétt fyrir níu í morgun og þá var hún ekkert búin að vakna í millitíðinni! Svona hegðun hjá tveggja mánaða kríli er algjörlega ný fyrir mér. Ég gæti reyndar líka sett í "footnote" að hún svaf lítið yfir daginn og lengsti blundurinn var bara 40 mínútur. Samt var hún bara hress og ekkert virtist vera að hrjá hana. Vaxtarkippur eða eitthvað...

Í dag er mánudagur og þá er bakað. Kristrún er búin að steinsofa núna í 3 tíma og ég hef því nýtt tímann til góðra verka. Snúðarnir eru að hefast og haframjölsskonsurnar eru komnar út úr ofninum. Ég var að vísu ekki alveg sátt við útkomuna. Þær eru mjög bragðgóðar en svo lausar í sér að þær molna í sundur og því frekar erfitt að smyrja þær.  Við vonum að snúðarnir verði betur heppnaðir. Auðvitað er það Jói Fel sem veitir húsmóðurinni innblástur. Annars veit ég ekki af hverju ég er að standa í þessum bakstri.  Ekki er það hollustunnar vegna, svo mikið er víst. En Björg Steinunn verður svo glöð þegar hún kemur heim úr skólanum og finnur bökunarlyktina. Hún vill helst alltaf hafa mig í fæðingarorlofi! Ég man nú hvað það var gaman að fá eitthvað gott og nýbakað hjá mömmu í gamla daga. Ætli maður sé ekki að reyna að endurskapa þá stemmningu og búa í leið til nýjar og hlýjar minningar fyrir Björgu og Sigrúnu' Allir elska mömmur sem baka, nema að um vandræði sé að ræða.

Svo er nokkuð ljóst að mjólkandi móðir í fæðingarorlofi þarf mjög mikið á góðu bakkelsi að halda. Heitur og ilmandi latté á kantinum er einnig lífsnauðsyn. Survival kit!

Nei...er ekki Kiddú biddú litla að rumska? Best að dæla í hana smá latté - koffínlausu.

Sóla Fel

Nú er farið að líða allt of langur tími á milli blogga hjá mér. Ég hef haft frá alveg nógu að segja en það fyndna er að ég man ekkert hvað það var. Grafið í gleymskunnar dááá...óóójá.   Ég tók mig samt til í vikunni og setti inn nokkrar myndir af Kristrúnu á facebook. Ég hef verið afskaplega lítið virk þar, set nánast aldrei inn "status" og bara skammast mín ekkert fyrir það. Ég er kona margra orða, alla vega í gegnum lyklaborðið. 

Hér eru nokkrar glænýjar af Kristrúnu, frumsýndar hér á Zola's Zone:

Við fórum í 9 vikna skoðun í gær (en Kristrún er reyndar 10 vikna gömul í dag) og Sigrún Björk fór í leiðinni í 4ra ára skoðun.  Dætur mínar komu báðar mjög vel út úr þessu öllu saman. Kristrún er orðin 62 sm löng og vegur 6.040 grömm og heldur sér alveg á sinni línu. Það sama er hægt að segja um Sigrúnu því að hún er alveg á sömu þyngdar- og lengdarlínu síðan hún var smábarn.  Hún vegur 19,8 kíló (í öllum fötum) og er 108 sentimetra löng. Hún stóðst öll próf með glans, en var heldur klaufsk þegar hún átti að hoppa á öðrum fæti.  Hún er meiri dundari en "hoppari" og þannig var Björg líka. Þegar ég kem að sækja Sigrúnu í leikskólann er hún nánast alltaf í sama horninu í sandkassanum í einhverjum ímyndunarleik með öðrum börnum í staðinn fyrir að vera hlaupandi og klifrandi út um allt. Svona var Björg Steinunn líka en virðist hafa komist heil út úr sandkassaævintýrinu. Þó er ég enn að finna sandkorn í hársverðinum á henni!

Börn og aftur börn eru mér skiljanlega afskaplega hugleikið viðfangsefni þessa dagana.  Íris enskukennari fæddi myndarlegan dreng 18. janúar sl. og sendinefndin fór að heimsækja þau mæðgin í gær, hlaðin gjöfum og börnum (ég og Hulda alla vega).  Drengurinn dafnar rosalega vel og Íris blómstrar í móðurhlutverkinu, sem kemur mér ekki á óvart. Ég gleymdi ekki myndavélinni í þetta sinn. Hér má sjá Borgópíurnar með börnin sín:

Bíddu nú við...það er eitthvað skrítið við þessa mynd. Who is the odd one out?  Jáááá...það er Ásta í mömmuleik! En hún er þaulvön að halda á litlum strákum því að hún á þrjú stykki sjálf. Og pósan er sko ekkert slor! Við Hulda erum meira svona væmnar á svipinn enda uppfullar af brjóstamjólkurhormónum eða einhverju sem fær holdið og andann til að meyrna. 


Hér er Íris búin að endurheimta son sinn þannig að frá vinstri líta hlutirnir svona út: Jólrún og Kristrún, Íris og óskírður, Hulda Birna og Gabríel. Ljósmynd: Ásta ofurgella

Jámm...barnauppeldið hér heima gengur mjög vel. Kristrún Eir hefur verið að gera góða hluti í svefnherberginu flestar nætur og hefði ég bloggað í fyrradag hefði ég verið kokhraustari en andskotinn.  Þá var hún búin að eiga nætur þar sem hún svaf sex og sjö tíma í einum dúr og var sofnuð fyrir miðnætti en "sem betur fer" sýndi hún í nótt og fyrrinótt að maður á ekki að ganga að neinu sem vísum hlut og taka einn dag í einu. Hún vaknaði á fjögurra og þriggja tíma fresti í fyrrinótt (sem er eðlilegur svefn miðað við hinar dætur mínar á þessum aldri) og í nótt var hún mjög lengi að sofna (datt endanlega út korter í eitt) en svaf reyndar alveg þokkalega vel (til hálf sex) og svo reyndi ég að vekja hana hálf níu og það tók alveg hálftíma og svo sofnaði hún aftur hálf tíu.  Ble ble ble...það hefur enginn áhuga á að lesa um þetta en fyrir mér eru þetta mikilvægar dagbókarfærslur því maður er svo ótrúlega fljótur að gleyma öllu svona! Þannig að þetta var svefndagbókarfærslan mín. Ég er "basically" bara að segja að við sofum öll vel og ég á ekki að vera að kvarta þó að það taki hana Kiddú stundum langan tíma að festa svefn á kvöldin. To be grateful...er það ekki málið?

Það kemur ýmislegt upp úr pokum og kössum sem fær mig til þess að hugsa til baka þegar Björg Steinunn var lítið peð. Sum föt endast betur en önnur og galli frá Svölu frænku í Noregi vakti upp ljúfar minningar fyrir skemmstu.  Hér er mynd af Björgu Steinunni og Jobba, gömlu kisunni okkar:

Hann er að reyna að klóra í tærnar á henni, litla hrekkjusvínið.

Mér fannst tilvalið að taka svipaða mynd af Kristrúnu og Kisa Jackson. Kisi er þó ekki alveg eins mikill hrekkjalómur og Jobbi þannig að hann stillti sér bara upp, stilltur og prúður við hliðina á Kristrúnu:

Einhver deja vu fílingur í þessu öllu saman!

Well, sjúkraþjálfarinn gaf mér ávísun upp á 7 kílómetra hlaup í dag sem ég hlakka mikið til þess að nota. Fyrst ætlar þó Hjörtur að hlaupa og fara svo með Sigrúnu í sund þannig að ég fæ að spretta úr spori einhvern tímann eftir hádegi.  Síðan ætlar Hjörtur með bruggfélögum sínum í "Fágun" alla leið í Ölvisholt að fræðast um humla, ger og fjölbreyttar bruggaðferðir og jafnvel smakka á einhverri framleiðslu þannig að við stelpurnar verðum bara einar í kvöld.  Björg Steinunn er í æfingabúðum Skólahljómsveitar Kópavogs einhvers staðar úti á landi og ef hún skemmtir sér eins vel og síðast er hún í afskaplega góðum málum. 

Ég kveð með sól(u) í hjarta.

Sóla Vu

Ég er svo mikil húsmóðir að ég er að deyja! Ákvað að drösla mér snemma á fætur í dag og Kristrúnu með, eftir að hafa reynt að vekja hana árangurslaust í gærmorgun. Þá vaknaði hún ekki fyrr en hálf tólf. þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir móðurinnar (hefði getað sett hana í ískalt bað en fannst það fulllangt gengið). Nú passaði ég mig bara á að gefa henni engan morgunsopa og þá hékk hún vakandi í klukkutíma og sofnaði svo korter yfir níu. Barnið sefur enn og klukkan er korter í eitt! Á meðan er ég búin að baka skinkuumslög og Chelsea buns, beint úr bókinni hans Jóa Fel. Já, svo tók ég "mömmu" á eldhúsgólfið, en það er sem sagt þegar maður fer á fjóra fætur og þrífur gólfið vel og vandlega með borðtusku. Ég sá loksins Oprah í morgun á Stöð 2 (af því að ég vaknaði svo snemma) og sá að Kirstie Alley hefur fengið svipað skúringauppeldi og ég.  Hún segir að moppa geri lítið annað en að dreifa skítnum og tekur því alltaf "mömmu" á gólfin svo þau verði almennilega hrein. En það er kannski þess vegna sem við kjósum frekar að láta aðra um að skúra gólfin?

Ég hef lært ýmislegt gott um heimilistæki af sambúð okkar Hjartar. Ég hef alltaf verið nægjusöm og fundist alls konar tól og tæki í eldhúsið hreinn og beinn óþarfi. Uppþvottavél? Við þurfum ekkert svoleiðis! Hjörtur hlustaði sem betur fer ekkert á mig og verslaði eitt stykki uppþvottavél þegar við hófum sambúð og síðan höfum við verið í eldheitu ástarsambandi. Ég og vélin sko. Hrærivél? Til hvers í andskotanum? Ég á þennan fína handþeytara sem hefur dugað mér í átta ár!  Vó! Eftir að Hjörtur keypti nýja Kitchen Aid hrærivél í fyrra er ég smátt og smátt að átta mig á að hrærivélar eru algjör snilld og auðvelda og bæta allan bakstur svo um munar!  Tölvuvog? WTF for? Ég á alveg ágætis vog, þó að það vanti einn fótinn undir hana. Sjitt...dásamlegt að fá svona nákvæma og fljótlega mælingu í hvaða ílát sem er.  Ég gæti haldið svona áfram en læt staðar numið. Þarf ég ekki að fara að vekja Kristrúnu eða eitthvað? Nei, látum hana sofa. Ég gæti farið og tekið mömmu á fleiri gólf. Hmm...eða lagað aðeins til inni í svefnherbergi. Svo er þvottavélin örugglega að verða búin. Nóg af verkefnum. Life is good.

Venlig hilsen

Sóla mömmutuska

PS Fyrst að Kristrún sefur enn ákvað ég bara að taka mynd af bakstrinum og skella hér inn:

Skinku umslög og Chelsea buns. Þarna sést líka í hrærivélina, sem er reyndar með heklaðri yfirbreiðslu móður minnar sálugu. Bjarminn sem þið sjáið á eldhússkápunum fyrir neðan kemur frá gólfinu, sem er svo skínandi hreint eftir að ég, mamma og Ajax fórum yfir það eins og stormsveipur!

...alla vega ekki til lukku fyrir strákana okkar. Tökum bronsið í staðinn!

Fjölskyldan var líka afskaplega löt í morgun.  Við vöknuðum ekki fyrr en hálf ellefu og það var Sigrún Björk sem átti heiðurinn af því að fara fyrst á fætur.  Svo þurfti að vekja Kristrúnu Eir eins og vanalega, en hún vill helst ekki opna augun fyrr en í fyrsta lagi upp úr klukkan tíu á morgnana.  Hjörtur spurði mig hvenær hún hefði sofnað í gær og ég hafði eiginlega ekki hugmynd um það. Við fórum upp í rúm um miðnættið og Kristrún beint á spena og svo hef ég bara sofnað fljótlega eftir það því að Hirti fannst hann heyra einhver soghljóð um eittleytið þegar hann fór í háttinn. Það er engin hætta á að ég rúlli mér yfir hana í svefni. Það getur ekki gerst nema að foreldrar séu drukknir og það vildi svo vel til að ég var edrú í gærkvöld, aldrei þessu vant (múahahaha).  Kvenlegur hroki þess sem er bæði með leg og júgur veldur því að föðurnum er ekki treyst eins vel. Ef Kristrún er staðsett á milli okkar tek ég alltaf ósjálfráða kung fu varnarhreyfingu þegar ég heyri Hjört bylta sér. Kvenremban alveg að drepa mig!

Ég hljóp í fyrsta sinn eftir sprautuna í morgun og gekk bara vel. Sjúkraþjálfarinn leyfði heila fimm kílómetra og ég naut þess að hlaupa verkjalaust á milli hrímaðra trjánna í Elliðaárdalnum.  Ég rakst meira að segja á pabba niður í dal sem var í kraftgöngu, svona að hita sig upp fyrir leikinn.  Dúgglegur hann pabbi.

Hjörtur aparass vill greinilega stækka minn aparass enn meira því að hann gaf mér bland í poka. Ekki sprite við vodka eða greip við gin heldur alvöru bland með bombum og karamellum sem ég hakka í mig eins og enginn sé morgundagurinn.  Það er eins gott að ég fari að hlaupa lengra á næstunni!

Tíminn líður allt of hratt. Ég hélt að ég hefði farið á bókasafnið síðasta í byrjun janúar en þegar ég skrapp þangað áðan til þess að skila bókunum og fá nýjar var komin 2700 króna skuld á þessar 8 barnabækur sem við vorum með í láni. Þá hafði ég verið þarna síðast um miðjan desember. Áður en ég veit af verður Kristrún Eir byrjuð í skóla og ekkert dú dú dí dí da da lengur!

Hmmm...fékk einmitt gjöf frá VÍS í gær í tilefni þess að ég á stórafmæli á árinu: Fína blöðru með mjög hárri tölu og tvo leikhúsmiða á FAUST!  Næs!  Verst að ég er svo mikil ungamamma og algjörlega ómissandi að ég get ekki hugsað mér að vera í burtu frá Kristrúnu í 3 tíma að kvöldi til, þegar hún vakir mikið og þarf að staupa sig mjög reglulega.  Ég gaf því bara Bjössa og Ernu miðana, enda hafa þau gaukað að okkur ófáum leikhúsmiðunum í gegnum tíðina.  Svo elduðu þau svo assgoti góðan mat handa okkur í gær. Hann er einmitt á lærunum og rassinum á mér núna, ho ho ho.  Speaking of which:

"Life is like a jar of jalapenos .  What you do today, might burn your ass tomorrow."

Nokkur sannleikur í þessu. Þess vegna ætla ég að hætta að borða nammi núna og gefa Hirti restina. Hann er að hlaupa yfir 40 kílómetra á viku og er á góðri leið með að verða slank og elegant.  Æ...kannski ég fái mér eina Freyju karamellu í viðbót. Síðan er ég hætt.

Laugardagar eru nammidagar!

Sóla sælgætisgrís

Kristrún dottin í smá blund og Sigrún að horfa á Tomma og Jenna í tölvunni. Já, Sigrún er enn heima þó að vika sé liðin frá hálskirtlatökunni. Mér finnst hún hálf máttlaus ennþá, með smá hósta og mjög undarlega rödd! Hún hljómar eins og lítið krútt í Hollywood bíómynd en ekki eins og dimmraddaður afkomandi vestfirskra víkinga. Það er spurning hvort að breytingin sé varanleg og frami Sigrúnar í Hollywood tryggður?

Aldrei þessu vant virkuðu brjóstin "tóm" í morgun, en í gærmorgun voru þau yfirfull.  Þar sem ég er ansi sjóuð í brjóstagjafabransanum kippi ég mér lítið upp við þetta. Bara leyfa krílinu að sjúga fullan kraft í dæmið á ný. Það var samt verra að ég náði bara að mjólka í hálfan pela í morgun úr báðum brjóstum, en vanalega get ég fyllt heilan bara úr annarri júllunni.   Ég er nefnilega að fara til sjúkraþjálfara seinnipartinn og því þarf Hjörtur að hafa eitthvað í pela til þess að halda Kristrúnu ánægðri.

Ég er búin að taka það nokkuð rólega eftir sprautuna og finn lítinn verk í hásininni. Ég gekk reyndar örugglega hátt í 14-15 kílómetra í gær en fann engan verk í sininni.  Það verður spennandi að heyra hvort sjúkraþjálfarinn gefi grænt ljós á hlaup á næstunni. Ég bara verð að fara að komast á skrið í hlaupunum. Gallabuxurnar bíða spenntar eftir að hitta holdug læri Jólrúnar júllulegu á ný.

Ég virðist ætla að eiga fjölbreytt félagslíf þessa vikuna. Á mánudag var saumaklúbbur hjá Sigrúnu (sem prjónaði þessa líka flottu peysu á Kristrúnu), í dag er svo auðvitað miðvikudagur og matarboð, á morgun er bekkjarkvöld hjá Björgu og á föstudaginn skilst mér að Erna mágkona ætli að bjóða okkur í mat. Gaman að þessu öllu saman, yes indeed.

Nú bíð ég bara eftir að Hjörtur suðurnesjamaður komi heim svo ég geti skroppið í búðina og keypt hráefni í "hnetubar" eftir uppskrift Jóa Fel. Helga Rún pantaði þessa böku og það verður spennandi að smakka hana í kvöld. Ég mæli algjörlega með nýju Brauð- og kökubók Hagkaups! Mjá...svo þarf að kaupa fleiri bleyjur og blautþurrkur og bleyjur og blautþurrkur og bleyjur...

Heyja heyja!

Sóla bleyja

Jæja, hitti Doksa í fyrradag og greindi honum frá hásinaraunum mínum. Hann vildi bara "spröjta honum" strax en ég vildi láta ómskoða kvekendið til öryggis. Hann sendi mig niður í röntgen og sagði að það væri ekki víst að ég kæmist að í dag en ég gæti reynt að bera mig sérlega aumlega. Ég er ekkert of lagin við að vera ýtin í svona málum og telst bara heppin ef ég fæ afgreiðslu yfirleitt...ef mig skyldi kalla. Það stóð heima; ég átti ekki að fá ómskoðun fyrr en á mánudaginn og þá varð ég svolítið leið á svipinn en sagði "allt í lagi."  Konan í afgreiðslunni aumkvaði sig yfir þessa fölu brjóstagjafakonu með bauga niður á kinn og grátt í vöngum og spurði hvort að Doksi hefði sent mig niður. Ég játti því og sagði að hann væri að bíða eftir niðurstöðunni (já...smá hvít lygi og þó ekki...hann var alveg að bíða) þannig að kella kom mér að í hvelli. Heppin þar!

Doksi fékk svo niðurstöðurnar í gegnum síma stuttu seinna. Ég náði ekki alveg öllu því sem hann sagði, en svo virðist sem hásinin sé mjög svipuð og í síðustu skoðun...enginn vökvi í kringum eitthvað blehh...ekkert trosnuð og bara heil að sjá.  "Ég ætla ekkert að sprauta þig, það er algjör óþarfi," sagði læknirinn þá. "Ég ætla að láta sjúkraþjálfarann fá svona efni sem hann nuddar í gegnum húðina með djúpbylgjum."  Ég benti honum þá á að það hefði verið prófað á mig áður með þeim afleiðingum að verkurinn jókst bara. "Nú já...hmmm...hversu slæm ertu í hásininni?" Ég sagði honum að ég væri oft hölt á morgnana og fyndi jafnvel fyrir þessu á göngu.  "Nei, ertu svona slæm? Heyrðu, þá sprauta ég þig."  Ég var orðin svolítið ringluð á þessum tímapunkti. To be or not to be? Að sprauta eða sprauta ekki? Svolítið random ákvörðun eitthvað...

En kallinn sprautaði undir örið til þess að losa það frá hásininni (það má ekki sprauta í sinina sjálfa).  Hann sagði samt að hann væri ekki viss um að örið væri að trufla hásinina. Ég gæti engu að síður farið til lýtalæknis og látið hann fegra örið. Ég sagði honum að mér væri sama hvernig það liti út, ég vildi bara losna við verkinn.  Þá sagði hann að kannski væru skórnir að valda verknum og ég yrði að vera dugleg að teygja. Arg. Búin að fara í gegnum þetta mörgum sinnum og varla svara vert.  Anyways...ég fékk sum sé smá stera í hásin og sveið nánast ekkert undan því í þetta sinn. Ég á að taka því rólega í alla vega viku en samt á ég líka að láta sjúkraþjálfarann setja þetta dót á sinina með bylgjunum.

Mér finnst ég ekki vera mikið nær um hvað er að valda þessum eilífa verk. Hásinin virðist heil (sem er auðvitað mjög gott) en ekki vill hún lagast (sem er heldur verra).  Sprautan virkaði mjög vel síðast en bara tímabundið.  Ég er auðvitað mjög þakklát ef hún virkar svona vel aftur en er að sjálfsögðu að leita að varanlegri lausn. Það er líka áhætta að fá svona sprautu því að sumir segja að hún geti veikt hásinina (ekki eru þó allir á sama máli). Ég finn því fyrir mjög blendnum tilfinningum eftir þessa heimsókn. Er ég að fá tímabundna lausn sem gæti orðið mér fjötur um fót síðar? Púff...I don't know. Kannski verð ég bara heppin og þessi sprauta lagar draslið fyrir fullt og allt? Minnug þess að tvær svona sprautur löguðu hælvandamálið sem var að bögga mig í kringum Mývatnsmaraþonið.  Vonum það besta!!

Lífið er ljúft að öðru leiti. Kristrún dafnar ágætlega þó að hún verði örugglega engin bolla fyrr en hún fær að smakka eitthvað annað en brjóstamjólk. Hún afrekaði það að sofa tæpa sjö tíma í striklotu í nótt sem er nýtt og stórkostlegt met hjá henni. Aðrar nætur getur hún verið að vakna á 2-3 tíma fresti og virðist þetta velta svolítið á því hversu mikið/lítið hún sefur yfir daginn. Hún er vær og góð en vakir mikið á kvöldin og er oftast nær frekar lengi að festa svefn fyrir nóttina. Þá finnst henni gott að hanga lengi á brjóstinu og stundum gerist það einfaldlega að ég er sofnuð á undan henni!

Sigrún Björk er öll að koma til eftir kirtlaaðgerðina. Henni er enn illt í hálsinum en er hætt að vera með hita og sefur vel á nóttunni. 

Björg Steinunn er hin hressasta og er meira að segja komin á fast! Tengdasonurinn virðist vera prýðispiltur eins og allir þeir tengdasynir sem eru ekki komnir í mútur og finnst ennþá gaman að lesa Andrés Önd. Björgu fannst mjög gaman að reyna að spæla Hörpu með því að hún væri komin með kærasta 11 ára en Harpa væri orðin 19 ára en ætti engan kærasta.  Ég vil því nota tækifærið og auglýsa eftir vel gerðum, gáfuðum og góðum unnusta fyrir hana Hörpu okkar. Umsóknir berist á tölvupóstfangið   olrun@bhs.is">solrun@bhs.is eða hjortur@ocean.is   CV og mynd verður að fylgja með umsókninni.

Mbk.

Sóla tengdó

Ég var rétt í þessu að koma inn úr rokinu eftir ágætis göngutúr úr Laugum eftir mömmuleikfimina. Ég fann þó nokkuð fyrir hásininni en á morgun hitti ég bæklunarlækninn sem vonandi bíður upp á frábæra töfralausn.

Pabbi plóma okkur til sóma stendur ávallt undir nafni. Hann var að bæta enn einni rós í hnappagatið með hönnun og smíði á "Orra" eða "Orfuglen" á skandinavísku. Fyrirtækið sem hann vinnur hjá heitir Orri og bossinn bað pabba um gott listaverk fyrir framan höfuðstöðvarnar. Pabbi minn er járnsmiður og mamma mín er könguló þannig að hann var ekki lengi að sjóða saman eitt stykki Orra. Hér er hann að setja fuglinn á klett:


Hér er Sean Connery, the bird and The Rock:


Og svona lítur Orrinn út, fullfrágenginn:

Sumir halda eflaust að þetta sé smíðað til heiðurs uppáhaldstengdasyninum, en pabbi sver að svo er ekki. En hann er seigur kallinn, enda búinn að smíða mörg flott stykkin, eins og til dæmis Sólfarið og Þotuhreiðrið. Hann þarf bara að fara að gera meira af því að hanna hlutina sjálfur.

Sigrún Björk krúttulína fór í nef- og hálskirtlaaðgerð í gær. Aðgerðin gekk bara rosalega vel og Sigrún kom heim hin kátasta og sagði að það hefði verið gaman hjá lækninum. Læknirinn sagði að hún mætti borða eins mikinn ís og hún vildi og hún tók kallinn á orðinu og borðaði 15 íspinna og 3 ískúlur!!! Hér er hún með íspinna númer fjögur:

Glöð á svip með blóð í nös!

Þegar leið á daginn fór nú reyndar að draga af henni og svo vaknaði hún í nótt með háan hita þannig að ég gaf henni verkjalyf og vatn. Hún var nokkuð hress í morgun áður en ég fór í göngutúrinn langa en þegar ég kom heim aftur var hún alveg eins og slytti, með háan hita og vildi EKKERT borða og allra síst ís! Ég neyddi ofan í hana hitalækkandi lyf og vona að stelpan fari að hressast á ný. Svona aðgerðir eru víst ekkert grín (I've been there). Hún fer ekkert á leikskólann í viku, tíu daga, þannig að við reynum bara að hafa það svolítið kósý heima.

Miðvikudagsdinnerinn var á sínum stað í gær og þar lærði ég þá lexíu að það er ekki skynsamlegt að fjárfesta í ódýrum kökuspöðum í Húsasmiðjunni:

Það þurfti ekki mikið átak hjá Hörpu til þess að brjóta skaftið af spaðanum!

Í lokin eru svo bara hefðbundnar dúllumyndir af Kristrúnu og systrum:

Sigrún og Kristrún í góðu skapi.

Kristrún og Harpa í enn betra skapi:


Með kirtlakveðju

Sóla Sólfugl

Íris enskukennari í Borgó var að eignast strák í nótt! Ef hún væri ein af Séð og Heyrt genginu hefði hún verið að eignast sólargeisla, en þetta var víst bara  venjulegt barn. Yndislegt að vísu. Auðvitað vissi ég að þetta yrði drengur af því að Eva franska var sko handviss um að Íris gengi með stelpu.  Ef Eva verður einhvern tímann atvinnulaus getur hún fengið vinnu upp á Landspítala sem sónartæki, eða alla vega kyngreiningartæki. Bara að muna að ef hún segir stelpa þá þýðir það strákur og svo öfugt. Þetta er í sjöunda sinn í röð sem hún giskar vitlaust á kyn barna samstarfskvenna sinna í Borgó. Húrra fyrir Evu og húrra fyrir Írisi!

Allt gott að frétta af mér og litlu stelpunni minni sem var strákur í huga Evu þangað til annað kom í ljós. Magakveisan er búin og mamman ekki lengur lúin. Við erum byrjaðar í mömmuleikfimi í Laugum á þriðjudags- og fimmtudagsmorgnum ásamt Huldu Birnu og Gabríel.  Með því að ganga í Laugar og til baka og gera nokkrar hressandi æfingar sem ég myndi aldrei nenna að gera heima hjá mér eða sjálf í ræktinni, verður þetta bara ágætis trimm.

Hásinin er ekki góð og því lét ég sjúkraþjálfarann minn kíkja á mig síðasta föstudag.  Það er stór kúla á sininni og ætlar hann að athuga hvort Doktor Saxi vilji ekki ómskoða mig aftur og sjá hvað hægt er að gera. Góðu fréttirnar eru þær að þetta er ekki það sem er kallað krónísk hásinameiðsl en slæmu fréttirnar eru þær að það virðist sem svo að örið eftir aðgerðina "góðu" sem ég fór í um árið sé alltaf að espa upp hásinina...somehow.  Ég má samt hlaupa eitthvað og þá frekar stutt og oftar. Ég prófaði að hlaupa sex km. á laugardaginn og svo fimm á sunnudaginn og fannst það eiginlega allt of mikið álag á Hönnu hásin.  Ég held ég verði að minnsta kosti að láta dag líða á milli, ef ekki meira. Ég fer aftur til sjúkraþjálfarans á miðvikudaginn og þá veit ég kannski betur hvenær doktorinn getur kíkt á mig. Ég held alltaf í vonina um að einhver sé þarna úti sem getur læknað mig. En þá verð ég örugglega 110% hamingjusöm sem er kannski aðeins of mikið?

Helgin var mjög róleg og það eina sem við gerðum var að bjóða Ástu og fjölskyldu í mat á sunnudagskvöldið. Það gerist nú ekki oft enda búa þau alveg heila 350 metra frá okkur og það er löng ganga fyrir svona ofurlatt kyrrsetufólk...múha.

Ég var að komast að því að ég þarf að taka mér tak hvað varðar tölvunotkun. Inboxið var fullt af bráðnauðsynlegum pósti, til dæmis frá kennurum Bjargar varðandi prófin sem hún er BÚIN í þannig að mamman er ekki alveg að standa sig. Það er sífellt erfiðara að fá þennan frumburð minn til þess að setjast niður og læra fyrir próf ("ég kann þetta allt mamma") þannig að ég er fegin að þetta er að verða búið. Bara próf úr Íslam á morgun. Jább...þarf að kíkja í tölvuna a.m.k. annan hvern dag. Ég er þó búin að taka gemsann af "silent" sem er mikil framför. Þetta þýðir að ég er smátt og smátt að komast úr brjóstaþokunni og aftur inn í land hinna venjulegu, vinnandi stétta.

Over and out

Sóla þokumóða

Ja hérna hér! Tíminn líður svo hratt að áður en ég veit af verð ég farin að gera annál fyrir árið 2010. Reyndar er ég að því akkúrat núna, þ.e. með því að skrifa þessi orð hérna. Mér finnst margt og mikið vera búið að gerast en svo þegar langur tími líður á milli blogga er maður strax farinn að gleyma.

Eitt af því markverðasta sem gerðist í vikunni er reyndar að hún Inga amma mín á Flateyri birtist í fréttunum á RÚV og sagði: "Vér mótmælum allir!" Jæja, reyndar sagði hún: "Ég fer ekki neitt" eða eitthvað svoleiðis en það kemur á sama stað niður. Hún er sem sagt ein af 3 vistmönnum á elliheimilinu á Flateyri.  Það á að fara að leggja það niður í sparnaðarskyni og koma fólki fyrir á Ísafirði, Bolungarvík eða á Þingeyri. Þetta hljómar afskaplega illa en er kannski ekki það versta í stöðunni. Mér hefur til dæmis alltaf fundist þetta húsnæði algjörlega glatað fyrir starfsemi af þessu tagi. Þar er engin lyfta þannig að amma og önnur farlama gamalmenni fara ALDREI út (herbergin eru á 2. hæð) og hennar herbergi er líklega ekki stærra en 4-5 fermetrar.  Eini kosturinn við herbergið hennar ömmu er að hún sér gamla húsið sitt beint út um gluggann. Auðvitað væri best ef hægt væri að flytja vistmenn í eitthvað annað hús í þorpinu, svona til þess að það fái að vera í sínum heimabæ síðustu æviárin og að einhver stöðugildi haldist fyrir heimamenn. Ekki vildi ég þurfa að enda ævina í Ólafsvík! Hins vegar fannst mér fara mun betur um ömmu á sjúkrahúsinu á Ísafirði í sumar. Þar hitti hún fleira fólk, rambaði um langa ganga með göngugrindina sína og fór í messu og meira að segja út úr húsi! Það verður að spennandi að fylgjast með þessu máli. Kannski verður bara uppreisn á elliheimilinu og Gunnlaugur frá Hvilft stendur við stóru orðin og rotar mann og annan með stafnum sínum. Amma getur eflaust slegið nokkra kalda með göngugrindinni - eða hrætt úr fólki líftóruna með því að taka úr sér fölsku tennurnar. Þannig hræddi hún alla vega barnabörnin í gamla daga.

Aðrir úr fjölskyldunni hafa ekki komist í fréttirnar að mér vitandi. Nú eru jólin búin og gúrkan og Icesave tekið við. Sigrún og Björg kvöddu jólin með stæl og hökkuðu í sig piparkökuhúsið:

Ekki mjög frýnilegar!

Fjölskyldulífið gengur fínt. Sigrún tók smá óþekktarbombu á foreldrana eftir fæðingu Kristrúnar en svei mér þá ef það er ekki bara alveg gengið yfir...nema að hún sé í smá pásu. Hún er búin að vera eins og engill síðustu daga. Hér eru allar litlu stelpurnar að leika sér saman:

Ég upplifi ekki þriðja barnið sem íþyngjandi viðbót. Ef að Sigrún Björk væri bara eins árs væri þetta auðvitað allt annað mál. Björg Steinunn er líka svo rosalega dugleg að leika sér við Sigrúnu að maður veit ekki af þeim þegar þær eru báðar heima. Ég sé líka hvað það var skynsamlegt að eignast eitt barn í viðbót því að auðvitað fer Björg til pabba síns aðra hvora helgi og þá er Sigrún greyið hálf vængbrotin og þarf að leika sér við hundleiðinlega foreldra sína. Núna verður hún aldrei ein og ég á ekki von á öðru en að hún og Kristrún verði mestu mátar þegar fram líða stundir. Enda fá þær að vera saman í herbergi næstu árin, svona þangað til við vinnum í lottó og flytjum í stærra hús.

Mjá...síðasta laugardag fórum við í afmælisveislu til Ástu og fjölskyldu. Benedikt og Steini áttu afmæli í þetta sinn og ég hafði á orði við Ástu að maður væri farinn að hitta hennar fólk mun oftar en sitt eigið, enda var ég síðast í afmælisveislu þarna hjá Aðalsteini 17. desember sl. Hér er Sigrún Björk á leiðinni í afmælið:

Svo fín í nýju kápunni frá Óla afa.

Björg Steinunn er góð og dugleg stóra systir og fór meira að segja í bað með minnstu systur fyrir stuttu. Auðvitað varð ég að mynda þann merkilega atburð:

Björg Steinunn fer eflaust að banna mér að birta myndir af henni í baði af því að hún er á góðri leið með að verða unglingur, blessuð dúfan. Alla vega finnst mér það þegar ég horfi á allt snyrtidótið og 25-26 glös af naglalakki sem hún á!

Fyrst að Ásta fékk ekki samúðarfæðingarorlof þessa önnina ákvað ég að reyna að standa á eigin fótum og vera aktív í orlofinu. Ég ætla að vera dugleg að fara út úr húsi og heimsækja fólk. Fyrir stuttu heimsótti ég Huldu Birnu vinkonu sem eignaðist strák 18. nóvember sl. Drengurinn heitir Gabríel og er bara alveg eins og Mikael, eldri bróðir hans, sem er jafngamall Sigrúnu. Huldu finnst Kristrún líka ansi lík Sigrúnu þannig að við munum eflaust ruglast oft á nöfnum í framtíðinni. Sjáiði bara litlu krúttin:

Kristrún aðeins að reyna að vaða yfir Mikael. Takið eftir fallegu Barbapapa peysunni sem Kristrún fékk frá Sabbó mágkonu og co. í jólagjöf. Talandi um Sabbó og Krissa: Þau eiga von á tvíburum í júlí!!! Það eru allir geðveikt spenntir í fjölskyldunni. Ég hef aldrei átt neinn nákominn sem gengur með tvíbura þannig að ég er alveg að tapa mér af spenningi. Það kemur í ljós í febrúar hvers kyns tvíbbarnir eru. Ég er búin að veðja á stelpu og strák. Spennó spennó!

Núna er ég í þriðju atlögu við að klára þetta blogg (mikið að gera í orlofinu!) og er einmitt frekar andlaus núna (Desperate Housewives og fleira gott í sjónvarpinu, auk þess sem Kristrún er að rumska...erfitt líf!) þannig að ég ætla ekki að bæta miklu meira við í þetta sinn. Hugsanlega kemur andinn yfir mig mjög fljótlega akkúrat þegar ég er ekkert að gera og Kristrún Eir er steinsofandi. By the way, stelpan er farin að sofna fyrir miðnætti þannig að lífið er fullt af eintómri gleði.

Já já já...nóg af mjólk og svefni!

Elskið friðinn og strjúkið kviðinn!

Sóla sykurkar

Mamma hafði ekki tíma til þess að blogga þannig að ég tók sjálfa mig upp á kameru hérna rétt áðan, bara svona til þess að segja ykkur að allt gengur vel hjá mér þó að maturinn sé mjög einhæfur.
Segi ykkur meira seinna því að Björg stóra systir er komin heim úr skólanum. Mamma ætlar að setja inn fullt af nýjum myndum bráðlega.

De de

Kristrún Eir

Le voila!



Thank you for watching.

Sóla annálaða

Hvaða skoðun hefur þó á Icesave góða?
- Umm...6 vikna skoðun.
Ha. Ha ha. Ha ha ha. Lélegur þessi!

Kristrún Eir fór í 6 vikna skoðun í morgun, þó hún verði í raun ekki 6 vikna fyrr en á laugardaginn. Hún var 58 sentimetrar og 5,2 kíló og höfuðmál 41 sm.  Stór stelpa, tveim þrepum fyrir ofan meðallag, öfugt við Björgu Steinunni sem var alltaf langt fyrir neðan meðallag en dafnaði þó vel.  Það er svona að eiga dverg fyrir föður. Nei, djók Gunni minn, ha ha. Annar lélegur brandari.

Kristrún hefur verið með magakveisu undanfarið en hún flokkast víst sem væg kveisa. Það er ekkert verið að gráta en hún þarf samt að vera í höndunum á okkur og sjúga mikið. Oftast nær er hún ekki sofnuð fyrr en klukkan tvö. Ég byrjaði að drekka kamillu- og fennel te fyrir 2 dögum og finn mikinn mun. Reyndar fór ég í súkkulaði- og kaffibindindi líka þannig að núna er ég að prófa að drekka smá kaffi aftur (maður verður að eiga eitthvað líf) og svo náttúrulega borðaði ég fullt af súkkulaði og sykri í gærkvöld þegar Helga átti afmæli. Samt var Kristrúnin nokkuð róleg. Vona að hún verði fín í kvöld. Þá getur maður haldið áfram að taka einn latté á morgnana a la Hjörtur the hottie babe.

Ég tók líka 4,7 kílómetra hlaup í morgun og fann svolítið fyrir hásininni. Ég kældi vel á eftir og gerði eccentrísku æfingarnar eins og mófó. Við vonum bara að þetta fari að lagast. Annars læt ég skera af mér fótinn og fæ góðan gervilim í staðinn svo ég geti haldið áfram að hlaupa. Seriously.

Talandi um hlaup. Á hlaup.is er verið að velja langhlaupara ársins, bæði í karla- og kvennaflokki. Valið var mjög erfitt í karlaflokknum en eftir nokkra umhugsun valdi ég Birgir Sævarsson. Gunnlaugur ofurhlaupari verður að gera góða hluti næstu áratugina þannig að það er nægur tími til þess að velja hann. Þorbergur var líka með stórkostlegan tíma á Laugaveginum þannig að það má sko alveg kjósa hann.

Auðvitað valdi ég Völu GLENNU í kvennaflokknum, enda átti hún frábæran tíma á Laugaveginum. Veronika kom líka mjög sterklega til greina og algjör skömm að hennar afreki hafi ekki verið gerð nein skil í fjölmiðlum. Reyndar bara ömurlegt hvað hlaupum eru gerð lítil skil í fjölmiðlum yfirleitt. Spurning um að fara að sparka á milli sín bolta um leið og hlaupið er? Eða ráða nýtt fólk í íþróttadeild fjölmiðlanna...einhverja sem hafa áhuga á fleiru en boltaíþróttum? Ég býð mig fram!

Nú þarf ég að drífa mig til Arnars Haukssonar, kvensjúkdómalæknis. Ég ætla nefnilega líka að fara í 6 vikna skoðun í dag. Þyngd, lengd og höfuðmál verða samt ekki gefin upp í næsta bloggi.

Adios

Sóla sex vikna

PS Allir sem vit hafa á hlaupum ættu að fara inn á www.hlaup.is og kjósa langhlaupara ársins!

Elsta stelpan í stúlknaflokknum okkar á afmæli í dag. Já, hún Helga Rún er orðin 22ja ára! Til hamingju með afmælið Helga!

Falleg að utan jafnt sem innan!

Helgu Rún finnst gott að sofa, eins og öllum yngri systrum hennar reyndar líka. Það sem Kristrún Eir litlasta systir og hún eiga helst sameiginlegt um þessar mundir (fyrir utan að vera sætar) er að þeim finnst miklu betra að sofa á daginn en á nóttunni. En nú er jólafríið búið þannig að þær fara að snúa þessu öllu saman við.

Það sem er ólíkt með þessum stelpum núna (fyrir utan stærðina og þroskann) er að Kristrún Eir drekkur miklu meira og oftar en Helga Rún. Skál fyrir því!

Helga Rún bað um hamborgarhrygg í afmælismat þannig að það verða jól hjá okkur í kvöld!

Sóla jólarest

PS Hvaða vesen er á forsetanum? Núna þarf ÉG að fara að setja mig inn í Icesave. OMG!

Ef ég ætti eina ósk, veit ég hvers ég myndi óska mér. Reyndu að giska á, hvers eðlis þessi ósk mín er. Eina ósk, ég væri ekki í vafa hvers ég óskaði mér...

Hér sit ég og horfi á "Guð blessi Ísland" á RÚV með öðru auganu og Kristrúnu Eiri með hinu. Svo nota ég þriðja augað á miðju enninu til þess að horfa á tölvuskjáinn. Múahahahaaa...  Jæja...hvað er langt síðan ég skrifaði um hlaup? Annað en Haribo hlaup og annað bland í poka, eh?

Eins og ég sagði frá um daginn tók ég um þriggja kílómetra hlaup um daginn sem gekk ágætlega nema mér fannst hásinin vera ansi "veik" - já það er einmitt tilfinningin...hún er veik. Daginn eftir sökk ég nánast í þunglyndi því ég var draghölt. Meira hvað þetta getur tekið á mann. En þeir sem hafa einu sinni smakkað hlaup og geta ekki hætt vita alveg hvernig mér líður. Mig langar svoooo til þess að geta hlaupið á ný!

Ég tók annað hlaup, jafnlangt, 3 dögum seinna sem gekk í sjálfu sér alveg ágætlega og eftir það fyllti ég fötu af snjó, blandaði saman við vatn og kældi og hitaði hásinina á víxl í langan tíma. Ég var ekki eins hölt daginn eftir. Í gær ákvað ég að nota garminn í næsta hlaupatúr, bara til þess að mæla þessa stuttu leið. Það er skemmst frá því að segja að þetta litla GPS tæki vakti upp þunglyndistilfinningarnar að nýju. Viljandi hljóp ég mjög hægt, jafnvel ofurvarlega í mjúkum snjónum, til þess að reyna sem minnst á hásinina.  En ég var alltaf á 10 eða 11 í hraða sem var svo langt frá mínu lélegasta að það hálfa væri nóg. Þegar ég var komin tæpa sjö mánuði á leið var ég eitthvað að dandalast á milli 6 og 7 og fannst það lélegt. En núna var ég varla á gönguhraða!

Anyways, þegar ég var búin að hlaupa það sem ég hélt að væri 3 kílómetrar kom í ljós að það voru bara 2,2 kílómetrar! Ég var sem sagt ekki bara búin að missa tilfinningu fyrir hraða heldur líka tilfinningu fyrir vegalengdum! Ég hljóp því viðbótarhring og endaði á því að hlaupa 2,9 kílómetra á hálftíma. Niðurdregin og með hangandi haus drattaðist ég í hús og sýndi Hirti hvað frammistaða mín var sorleg og spurði: "How low can I go??" Hjörtur hleypti brúnum (þó hann væri ekki á klósettinu), ræskti sig og sagði: "Hmm...já...það er nú til rökrétt skýring á þessu. Garmurinn er stilltur á MÍLUR, ekki kílómetra."  Þá vænkaðist hagur Svínku svo um munaði, enda brosti Jólrúnin út að eyrum. Eftir smá útreikninga sagði Hjörtur að ég hefði hlaupið 4,7 kílómetra og að þessi hlaupahringur sem ég taldi vera 3 km væru um 3,5 km. Gott mál!! Ég kældi og hitaði eins og mófó og var ekki hölt í morgun.  Samt aum. Samt betri en síðast. Plís plís plííííís...mig langar svo að geta hlaupið almennilega.  Ég gæti hlaupið 15 kílómetra á morgun ef ekki væri fyrir þessi endalausu meiðsl. Ég bara VERÐ að komast í gírinn.

Annars er ég ekkert þunglynd. Fjölskyldan er við góða heilsu og brjóstagjöfin gengur glimrandi vel. Kennarafundur í fyrramálið en ég þarf ekki að mæta. Þó að kennarastarfið sé skemmtilegt er ágætis tilhugsun að vera ekki með áhyggjur af nýrri stundatöflu, nýjum nemendum og allri þeirri óvissu og spennu sem fylgir upphafi nýrrar annar. Ég ætla að kíkja í ræktina í fyrsta sinn á morgun og reyna að fara að koma lífi mínu í einhverja rútínu.

Svo þarf ég nú að fara að setjast niður og klára annálnn. Maður er svolítið mikið bundinn yfir börnum og búi þessa dagana en það er bara fínt.

Gleðilegan mánudag!

Sóla Sin

Magnað útsýnið héðan úr eldhúsglugganum í Álfatúninu á þessum næstsíðasta degi ársins. Tunglið nánast fullt og bleikur roði yfir Esjunni og ein og ein sprengja blómstrar á himni hér og þar í Bústaðahverfinu. Dásemd.

Við skruppum í Hólminn í sólarhring og það var nú aldeilis ágætis tilbreyting fyrir fjölskylduna. Við fórum meira að segja á skauta, sem var svolítið merkilegt fyrir stelpurnar mínar því að Björg hafði aldrei farið á "alvöru" skautasvell og Sigrún hafði bara aldrei stigið á skauta. Björgu fannst þetta æði en Sigrúnu fannst þetta fyrst mjög leiðinlegt, svo rosalega skemmtilegt (þegar hún fór að standa í lappirnar) og svo rosalega leiðinlegt (þegar henni var orðið kalt). Skautaferðin endaði sem sagt með gráti og gnístran tanna. Hér eru stelpurnar einhvers staðar í miðjukafla Sigrúnar:

Voða gaman!

Við kíktum svo í heimsókn til Maj'ömmu, svona rétt til þess að sýna henni nýjasta barnabarnabarnið og auðvitað til þess að sníkja kaffi og mömmukökur í leiðinni. Allrasíðasta verk mitt, áður en ég yfirgaf Hólminn, var að droppa við hjá Heiðrúnu Höskulds og afhenda henni verðlaun fyrir frábæra frammistöðu í Veðmálinu Mikla. Eins og flestir vita var hún bara 2 mínútum frá því að giska á nákvæmlega réttan fæðingartíma og geri aðrir betur. Hún hafði sem sagt daginn réttan og kynið og giskaði á að stelpan fæddist klukkan 1:30 um nótt. Kristrún fæddist klukkan 1:28 þannig að þetta "gisk" er göldrum líkast! Ég hafði ekki hugmynd um hvað ég ætti að gefa henni Heiu minni. Þegar við vorum vinkonur í gaggó vorum við svaka spenntar fyrir Paul Young þannig að ég hefði auðvitað átt að gefa henni disk með honum. Þó er ekki víst að hún sé svo svaka spennt fyrir honum lengur...Gauigauigauuu (maðurinn hennar) veitir honum alla vega harða samkeppni. Þegar ég vann á Bensó kom Gauigauigauuuu (afsakaðu Guðjón minn...Bjössi býr til uppnefni á alla sem ég apa svo eftir honum) og keypti samloku með skinku og osti og stóra kók í gleri með rauðum miða handa henni í hádegismat. Ég hefði eflaust fjárfest í slíku ef að maðurinn hennar væri ekki rekstrarstjóri Bensó núna! Þannig að ég fór bara ódýru leiðina og keypti blóm og konfekt:

Hérna er Heiðrún á náttbuxunum og átti algjörlega ekki von á ljósmyndara frá Blogg og Heyrt! En stelpan myndast alltaf vel þannig að við segjum bara: Glæsileg frammistaða frú Heiðrún Höskuldsdóttir! PS Hvernig væri að fara að tippa eða spila í Lottó? Sé fram á ágætis aukatekjur þar!


Á morgun eru svo enn ein áramótin! Hvað skyldi árið 2010 bera í skauti sér? Ég þarf að setjast niður einhvern tímann á næstu dögum og gera hinn týpíska annál eða ársuppgjör, fyrir árið 2009. Árið ætti að rifjast vel upp þegar ég fer í gegnum myndaalbúmið en eins og er man ég bara eftir einu: Fæðingu Kristrúnar Eirar. 2009 mun því aldrei falla í gleymskunnar dá, ekki frekar en 2005 og 1998.

Annað kvöld verður fjölmennt að vanda í Álfatúninu. Allar stelpurnar og Bjórlafur verða hjá okkur og svo koma Lúlla og Orri líka, fersk úr snjónum á Akureyri. Lítill fugl hvíslaði því svo að mér að Gunni Bjargarpabbi ætlaði einnig að heiðra okkur með nærveru sinni seinna um kvöldið. Yfirkokkur verður, aldrei þessu vant, herra Hjörtur Eiríksson súpersæti. Hann ætlar að bjóða upp á humarsúpu í forrétt, hreindýr í aðalrétt og svo verður húsfrúin með einhverja bombu í eftirrétt. Kannski bara kynbombu? Nei, það er ekki huggulegt að éta systur sína um áramótin. 

Hér er mynd af Hirti sex bomb á aðfangadag. Eftir að kreppan skall á höfum við aðallega verið með núðlur og pasta í matinn en af því að það voru jól splæstum við í einn kjúkling:

Nah...djók...við erum alveg stundum með eitthvað annað en núðlur og pasta. Þetta kvikyndi er kallað hátíðarkjúklingur og er alveg extra stór og feitur og léttreyktur í ofanálag. Svo er bara þetta hefðbundna stöff með, Waldorf salat, brúnaðar kartöflur, rauðkál og svo framvegis...  Mjög gott!

Ég verð örugglega með myndavélina á lofti annað kvöld og birti svo einhverjar vel valdar hér á næstu dögum...og geri svo annálinn áður langt um líður.

Ég vil að lokum óska öllum landsmönnum gleðilegs árs og í leiðinni minna fólk á að áramótin eru tími fjölskyldunnar. Gangið því hægt um gleðinnar dyr og vaknið glöð, óþunn og án teljandi brunasára á Nýjársdag.

Gleðileg áramót!

Sóla 2009