Ég lofaði myndum í þarsíðasta bloggi og stóð aldeilis ekki við það loforð, enda mjög upptekin af því að skúbba ömmufréttinni! Ég finn mig því knúna til þess að henda inn myndum seint á laugardagskvöldi í stað þess að grynnka enn frekar á tímaritgerðarbunkanum. Ég er nú búin að dunda mér við ritgerðayfirferð síðustu tvo tímana þannig að ég má alveg dútla við eitthvað annað fyrir svefninn.

Já, Kristrún Eir tveggja ára er að verða virðuleg móðursystir og ég að verða amma! Ungfrú Harpa Hjartardóttir ætlar að gefa mér og Hirti hálf-sænskt barnabarn 1. september n.k.! "Leó Lindström" er vinnuheitið á þessum ófædda einstaklingi, þar sem faðirinn heitir Rasmus Lindström. Eini gallinn við þessar góðu fréttir eru auðvitað að blessað barnið fæðist í Svíþjóð og elur líklega manninn þar fyrstu árin. En það koma sumarfrí og jólafrí og þau verða vel nýtt í knús og kelerí. Barnið verður jú að læra íslenskuna alveg upp á tíu!

Góð helgi að baki. Sigrún og Hjörtur fóru ásamt Halldóri Ásgeiri litla frænda í Bláfjöll í gær. Sigrún er alveg komin með bakteríuna núna þannig að ég vona að hún leggi í stólalyftuna í Hlíðarfjalli í  páskafríinu. Bjössi bró og fjölskylda ætla líka að fara norður með okkur þannig að það verður örugglega gaman hjá litlu grísunum. Lúlla systir ætlar hins vegar að koma hingað suður og hafa húsaskipti við okkur á  meðan hún og hennar heittelskaði næla sér í nýja vaxtarræktartitla um páskana. 

Það mætti halda að raddleysi valdi bloggleysi. Ég missti nánast röddina í síðustu viku og varð því að treysta á þolinmæði nemenda minna bæði á fimmtudegi og föstudegi. Þeir ullu mér ekki vonbrigðum og unnu sjálfstætt í verkefnum á meðan ég hvíslaði stuttum fyrirmælum að þeim af og til. Afspyrnuleiðinlegar kennslustundir alveg hreint. Gjörsamlega flatar. Sannar einfaldlega að kennarar eru ennþá nauðsynlegir í kennslustofunni. Gamli þúsaldardraumurinn um að kennarar verði óþarfir í kennslustofunni á enn eftir að rætast. Man can not learn from computer alone.

Fátt að frétta nema það að blóð flæddi í stríðum straumum í kennslustofunni hjá mér síðdegis. Ég vaknaði nánast þegjandi hás í morgun og fannst þvi réttast að setja nemendur í  klassíska hópavinnu þar sem þau bjuggu til spurningar úr köflunum sem þeir lásu heima í Hobbitanum og spurðu svo hina hópana út úr. Vinningsliðið átti svo auðvitað að fá sleikjó. Fyrirkomulagið er þannig að einn hópurinn spyr hina þrjá hópana út úr og svo koll af kolli. Hvert lið útnefnir einn hlaupara sem reynir svo að vera fyrstur til þess að ná bjöllunni til  þess að öðlast svarréttinn. Leikur sem enskudeildin hefur notað í áratugi en Útsvar tók nýlega upp á arma sína (hermikrákur!). Ég varaði nemendur við því að hætta væri á marblettum í þessum leik (að fenginni reynslu) og setti þau viðurlög að hrindingar og aðrar stimpingar leyddu til þess að stig væri tekið af leikmönnum og þeirra hópi. Leikmenn voru nokkuð prúðir en kappsamir og  lokahrinan var hafin. Hálfur listi upp við töfluna hafði reyndar losnað af í átökunum og eitt hjólið dottið af kennarastólnum sem bjallan var staðsett á, en það er allt komið í lag núna. Alltaf höfðu strákar verið útnefndir sem hlauparar þannig að mér þótti réttast að fá þrjár stelpur í lokin. Þær reyndust gallharðar og mun kappsamari en strákarnir, en fóru algjörlega að reglum. Ekki grunaði mig að bjallan sjálf ætti eftir að verða slysagildra mikil. En þegar blóðdroparnir fóru að slettast um alla stofu og  í andlit nemenda (ókey...smá ýkjur, en það má alveg á bloggi frú Jólrúnar) fóru að renna á mig tvær grímur. Jú jú, ein stelpan skar sig svona líka illa á bjöllunni að hún þurfti að fara á heilsugæsluna og láta sauma nokkur spor! Ég get ekki sagt að mér hafi liðið mjög vel í lok þessa dags. Dagar bjöllunnar eru taldir og nú er spurning hvort að þessi leikur fái að lifa áfram? Ég leggst undir feld og niðurstöðu má vænta með vorinu. 

Ég var að fátilkynningu um að blogcentral væri að fara að loka á næstu vikum. "Núverandi notendu rmunu þó fá ráðrúm til þess að koma sér upp bloggi á blogg.Visir.is og geta óskað eftir aðstoð við að ná texta og myndum út úr BlogCentral til þess að flytja með sér." Úff! Það er eins gott að það gangi upp! Ég gæti ekki hugsað þá hugsun til enda ef öll mín orð færu út í veður og vind aka cyberspace! Sem minnir mig á eina skemmtilega sögu:

Björg Steinunn er að fara að fermast í mars. Ég ákvað að vera ekkert að stressa mig of mikið við undirbúning og reyna bara að leggja mig fram við að styrkja bakarí borgarinnar. Þó var ég ákveðin í að taka jólafríið í að fara yfir öll þau fjölmörgu myndbönd sem tekin hafa verið af frumburðinum í gegnum tíðina, klippa þau til og búa til 10-15 mínútna æviágrip Bjargar Steinunnar til þess að sýna í fermingunni. Það er auðvitað hægara sagt en gert þegar tíminn er af mjög skornum skammti. Það er sem sagt tíminn þegar börnin sofa, sem er nú reyndar dágóður tími, ef maður þyrfti ekki sjálfur að fá sínar 7 svefnstundir líka. Jæja, ég eyddi að minnsta kosti 100 tímum í að læra á nýtt og skothelt klippiforrit, fara í gegnum öll myndböndin og snurfusa tæplega klukkutíma langt uppkast niður í 12 mínútna ofursnilld. Við erum að tala um Gullpálmann, sko! Annáll 2011 þurfti líka að komast í loftið og voru settir a.m.k. 20 tímar í það verkefni, sem ég skóf af vinnuundirbúningstímanum og jólabókalestímanum mikilvæga. Þess má geta að ég horfði ekkert á sjónvarp í jólafríinu, nema auðvitað áramótaskaupið og tvo Mad Men þætti. Ekki hjálpaði til að dótið var farið að frjósa fyrir rest þannig að ég missti stundum út klukkutíma vinnu sem vildi ekki einu sinni vistast sjálfvirkt. Minnir mig á sumarið 2006 sem fór meira og minna í að klambra saman 10 mínútna myndbandi fyrir brúðkaupið hjá Bjössa bró og Ernu hró. Hrollur.

Einhver vandræði voru svo við að vista annálinn þannig að Hjörtur reddari fór í málið. Hann "googlaði" vandamálið eins og vera ber og komst að því fyrir rest að best væri að endurræsa fína klippiforritið. Stuttu seinna kom hann náfölur fram. Slæmar fréttir: Öll myndbönd horfin úr forritinu!! Mjög sérstök tilfinning þegar að allur máttur fer úr manni. Ekki bara allur vindur heldur líka blóð, sinafestur, beinmergur og mænurót. Ég fann fyrir brotabroti af þessari tilfinningu þegar ég klessti bílinn minn um daginn. En það er hægt að laga bíl eða kaupa nýjan. Eða taka strætó. En tímann er erfiðara að kaupa. Mastercard er fyrir allt annað.

Á þessum tímapunkti hefði ég auðvitað átt að skilja við Hjört að borði og sæng. Eða ekki. Skilja við hann að borði? Hættir hann þá að elda fyrir mig? Sæng? Þarf ég þá að sofa í óþægilegu leðurlíkissófadruslunni inni í stofu? "There's no use crying over spilled milk" segir máltækið. Ég grét því bara yfir Birni bónda í laumi, þar til nú þegar sorgin er loksins gerð opinber. Til öryggis fór Hjörtur með tölvuna í sérfræðing sem staðfesti að ekkert finnst í tölvunni. Mér skilst að Hjörtur sé að fara að fjárfesta í Makka núna á næstunni. "Allir" segja að þar séu engin svona vídeóvandamál. Ég vona að það sé rétt því að ég er orðin leið á að eyða tíma í að læra á ný og ný forrit sem frjósa svo öll að endingu. Time is money, honey.

Ég veit ekki hvort ég hef tíma til þess að henda saman öðru myndbandi fyrir fermingu. Kannski næ ég að setja saman einhver brot og verð að láta það duga. Það er bara þannig að þegar ég er búin að ákveða að gera eitthvað finnst mér frekar erfitt að bakka með það. Ég vil líka gera hlutina vel. Enskukennarar í Borgarholtsskóla búa samt við þann veruleika...eða hafa BÚIÐ sér til þann veruleika...að flest kvöld vikunnar fara í vinnu. Sjálfskaparvíti, rétt eins og myndbandagerðaráhugi Jólrúnar? Ef Makkinn virkar vel mun ég líka gera myndband fyrir brúðkaup Tinnu. Ef ekki, þá hef ég ákveðið að eiga smá sumarfrí með börnunum mínum...og Hirti auðvitað!

Hjörtur er reyndar mín hægri hönd í öllum tæknimálum. Vinstri hönd líka, þó að ég sé örvhenti aðilinn í sambandinu. Hann er líka snillingur á svo mörgum öðrum sviðum. Það er honum að þakka að hafa haft vit á að setja bílinn minn í kaskó rétt áður en ég lenti í árekstrinum. Í ljós hefur komið að bara varahlutirnir í bílinn munu kosta a.m.k. hálfa milljón króna (tjónið var meira en áætlað var í fyrstu) og svo fer annað eins í vinnu. Þú tyggur ekki eftir á!

Ég er ekki bara að hrósa Hirti af því að það er bóndadagur. Nei, ég hrósa honum af því að hann er alltaf allur af vilja gerður til þess að hjálpa öðrum og þá sérstaklega gömlu konunni. Hann hefði eflaust kallað á prest og fengið fyrir mig áfallahjálp eftir að gögnin hurfu út úr tölvunni. En hann veit að ég kann æðruleysisbænina fram og til baka, auk þess sem að Séra Lúlla systir mín er alltaf við símann, alveg ókeypis.

Fyrst ég er að lúberja lóminn get ég líka deilt með ykkur áhyggjum mínum af Kristrúnu krúttulínu, sem er komin á fjórða sýklalyfjakúrinn á stuttum tíma. Í þetta sinnvirðist hann ekki ætla að duga til og hún hóstar allar nætur, stundum þar til hún kastar upp. Same old story. Hún er samt nokkuð hress á daginn og var reyndar ein af fáum börnum sem voru mætt á Dvergadeildina á leikskólanum í morgun. Það eru óvenju mikil veikindi í  gangi þar núna, bæði magapest og hitapest. Við stefnum á enn eina læknisheimsóknina í næstu viku og vonum bara hið besta.

Ég hugsa sterkt til lómaparsins sem var á Skjaldarvatni við Ögur við Stykkishólm í allt sumar. Í hvert sinn sem ég fór út að hlaupa, eftir árásir geltandi uglu og gargandi kríu, heyrði ég eymdarlegt vælið í lómunum. Engin furða að þetta undarlega væl hafi vakið upp ofbeldistilfinningar í viðkvæmum hjörtum (ekki Hirti) í gegnum tíðina.

Væri það ekki stórkostlegt stílbrot ef ég færi að tala um eitthvað skemmtilegt núna? Til dæmis alveg hreint frábæra tónleika sem ég fór á í Salnum í Kópavogi síðasta sunnudag? Vínartónleikar Skólahljómsveitar Kópavogs komu mjög skemmtilega á óvart og ég hef sjaldan séð Sigrúnu Björk skemmta sér eins vel. Hún fékk líka að fara upp á svið og vera sjálfboðaliði í einu atriði og henni leyddist það sko ekki! Vinnan er líka skemmtileg þó að það sé alltaf mikið að gera. Enn eina önnina virðist ég ætla að fá bestu og skemmtilegustu nemendurna. Ekki er starfsfólkið síðra þó að enginn fylli upp í tómarúmið sem Ásta ofurhugi skilur eftir sig.

Þetta er frekar ómyndarleg færsla en ég ætla að stelast til þess að setja inn eina mynd af facebook-inu hans Hjartar:Við hjónin erum frekar léleg við að halda upp á bóndadag, konudag, Valentínusardag og hvað þetta heitir nú allt saman. Maður hrífst samt stundum af öllu þessu rómantíska fólki í kringum sig og  því dreif ég mig í mína árlegu ferð í Ríkið og keypti árlega bjórskammtinn handa Hirti. Jú jú, hann drekkur bara bjór einu sinni á ári. Aaaalveg satt! Og svín fljúga. Ég er búin að smakka á Surti. Hann er virkilega bragðgóður þó að hann sé heil 12%. Farið varlega í hann þarna úti. Eftir einn ei aki neinn. Hafið bílinn alla vega í kaskó. Djók.

Af framangreindum barlómi má augljóslega ráða að hér verður ekki birtur vídeóannáll ársins 2011. Börnin mín og barnabörn (þegar þau koma) munu eflaust spyrja mig hvað hafi gengið á þetta ár: "Hví enginn annáll,  mín kæra formóðir?" Ég skelli í góm: "Tja...góurinn...hvernig skal ég nú útskýra furðutólið 'tölvu'?" Klóra mér í kollinum. "Þetta voru einhver bévítans skrapatól sem við notuðum í gamla daga til þess að skeyta saman hreyfimyndir. Ja sei sei og já já. Ekkert hægt að treysta á þessi apparöt. En 2011 var gott ár. Þó ekki eins gott og 2012. Það held ég nú." Ræ fram í gráðið og barnabarnið nær ekki meira sambandi við mig þann daginn.

Skál fyrir Hirti hetju og bóndadeginum!

Sóla bóndakona 

PS Afsakið skort á greinarskilum. Blogcentral er greinilega að syngja sitt síðasta. Hjálp!

Nú er gamla komin á kaf í vinnutengdar hugsanir og í kjölfarið búin að gleyma að hún heldur úti bloggsíðu! En allt í einu rifjaðist það upp fyrir mér þannig að ég held að ég verði að setja hér inn fáein orð og jafnmargar myndir. 

Gleðilegt ár kæru vinir og vandamenn! Síðasta facebook mont ársins var snjóhúsagerð undirritaðrar og ætla ég að gera því örlítið betri skil. Ég ætlaði einfaldlega út að hlaupa á gamlárs en varð frá að hverfa vegna þess að allir göngustígar voru glerhálir. Gallsúr yfir hreyfingarleysi skimaði ég í allar áttir eftir mögulegri orkubrennslu. Eureka! Meiri snjór en sést hafði í áraraðir beið eftir mér í garðinum mínum, rennblautur og fínn: Byggja snjóhús! Eða reyna það alla vega.

Hin langa þraut er liðin, nú loksins hlaustu friðinn, elsku amma mín. Já, hún Inga amma mín á Flateyri skildi við þennan heim í morgun, södd lífdaga, níræð að aldri. Eins og ég fjallaði um í nýlegu bloggi brá mér óþyrmilega þegar ég sá ástand hennar, enda höfðum við systurnar engan pata haft af því að heilsu hennar hefði hrakað. Núna var ég viðbúin því að kallið kæmi. Mestar áhyggjur höfðum við Lúlla haft af því að enginn yrði hjá henni þegar hún færi yfir í sumarlandið, en það mál leystist farsællega. Gumbi, stórvinur fjölskyldunnar, varð fyrir því óláni að fá verk fyrir hjartað og var sendur suður í þræðingu nýlega. Lán í óláni fyrir okkur því hann var ekki vinnufær. Hann tók því fúslega að sér það verk að vaka yfir ömmu. Hann hringdi í mig í gær þar sem hann hélt í hönd hennar og las fyrir hana jólakortin. Hann vakti yfir henni í alla nótt og las fyrir hana bænir. Hún fór svo í morgun, svo friðsæl og sátt, sagði Gumbi. Ég gleðst yfir því að dauðastríðið tók ekki langan tíma og að hún fór ekki ein. Börnin hennar búa öll í útlöndum, nema eitt sem er í Mývatnssveit. Svo tekur mamma, hennar elsta barn, vonandi á móti henni hinum megin. Hér er skemmtileg mynd af þeim mæðgum sem tekin var í Hull í Englandi þegar þær voru að heimsækja Lúllu einhvern tímann á tíunda áratugnum:

Viðrekstur á heimilinu er alls ekki vandamál (nema þegar Hjörtur er búinn að borða purusteik) en ég get alveg komið með kúkasögu þrátt fyrir það. Ásta kom í heimsókn á miðvikudaginn með tvo fallega drengi og tvo fallega hunda. Drengirnir voru til fyrirmyndar en Snati og Hekla æddu strax inn í herbergi hjá Björgu og voru að bryðja einhverja dásemd í gríð og erg þegar að þeim var komið. Reyndist það vera hnullungskúkur úr sandkassanum hans Kisa Jackson, sem góðu heilli forðaði sér út á síðustu stundu (þ.e. Kisi, ekki kúkurinn...hann var of seinn). Þeim fannst þetta greinilega mjög gómsætur kúkur og vorum við í mestu  vandræðum með að ná af þeim jólanamminu og koma þeim út úr herberginu. Þriggja metra mottan hennar Bjargar fór því beint í þvottavélina. Ekki erfði ég þetta við hundana enda sannfærðist ég alveg um að í hundamunni er kattaskítur hið mesta lostæti. Nú skil ég af hverju hundar elta ketti!

Síðasta vika varð ekki alveg eins og hún var plönuð í upphafi. Tímann átti að nýta til góðra verka, svo sem til undirbúnings fyrir næstu önn og jólastússerís. Kristrún Eir tók því miður upp á því að verða lasin síðasta  mánudag fyrir viku og er ENN veik! Ég fór með hana til heimilislæknis og þar er alltaf sama sagan: Ekkert sérstakt að, bara bíða og sjá. Hiti, uppköst og hósti alla vikuna. Ekki auðvelt að horfa upp á og auðvitað lítið hægt að gera annað en að hafa krílið á handlegg. Svo fór ég með hana til háls- nef- og eyrnalæknis í dag og þá var greiningin auðvitað önnur: Með í lungunum og allir eitlar hægra megin frá hálsi út að eyrum mjög bólgnir. Pensillín og nefdropar sem vonandi koma Kristrúnu krúttubollu í góðan gír á ný. Þetta tekur kannski meira á andlega en líkamlega því að þegar veikindin eru orðin svona löng fer maður að verða hræddur um að eitthvað alvarlegt sé að. Ég lá því á bæn í gærmorgun í mínu kalda fleti á Flateyri og átti enga ósk heitari en að litla gullið mitt yrði betra til heilsunnar.